18/05/17

O NOSO DÍA DAS LETRAS

      
     
  Desde a biblioteca do  IES queremos render a nosa particular homenaxe ao autor ao que este ano se lle dedica o Día das Letras Galegas, Carlos Casares.



    Para iso, tentamos achegar á comunidade educativa ese tesouro que nos deixou en forma de palabra: as súas obras, habitualmente nos andeis da nosa biblioteca, estes días alentan nas mesas á man dos usuarios deste espazo. 




16/05/17

Carlos Casares



 O 17 de maio celebramos, como cada ano, o Día das Letras Galegas. Nesta edición o homenaxeado é  Carlos Casares (Ourense, 24 de agosto de 1941 - Nigrán; 9 de marzo de 2002), un contador de historias que nos deixou un amplo legado  literario e xornalístico. 

 Obras como Vento ferido,  Xoguetes pra un tempo prohibido, Os escuros soños de Clío,  Ilustrísima, Os mortos de aquel verán,  Deus sentado nun sillón azul ou  O sol do verán (póstuma) son  referencias claves para entender a literatura galega da segunda metade do século XX.  Na narrativa infantil destacan A galiña azul, As laranxas máis laranxas de tódalas laranxas ou Lolo anda en bicicleta. Asemade, o autor  escribiu para La Voz de Galicia, dende 1992 ata 2002, unha columna de opinión baixo o título de Á marxe. O ton dos artigos incluídos nesta sección era o dun comentario relaxado, con frecuencia humorístico, no que se combinaban a observación do día a día coa evidente erudición do autor e o interese pola actualidade. Estas pequenas narracións tiveron un éxito inaudito na historia do xornalismo galego, provocando a aparición dunha lexión de incondicionais seguidores.

Escollemos como mostra da vixencia do autor un destes textos publicados en  Á marxe, que, pese a  estar escrito no ano 1992, reflexiona sobre  un tema de total actualidade que nos debería facer pensar sobre as tremendas inxustizas  aínda  presentes en pleno século XXI.




Eses africanos que veñen
Eses africanos famentos que atravesan o Estreito con perigo para vir recoller as farangullas que nos sobran aos demais, tráenme á memoria un episodio sucedido hai anos nas terras da Limia, concretamente na parroquia de Sabucedo, onde un tío meu exercía de médico rural. Unha mañá terrible de frío, auga e vento, ao meu tío entroulle polo patio adiante unha grea fantasmal de homes mollados e aterecidos, con barba de días, moitos deles enfermos e con febre, e todos cheos de fame e miseria.
Eran portugueses que ían camiño de Francia. Un negreiro tiña comerciado con eles. Despois de cobrarlles un anticipo, tróuxoos dando tombos e voltas polos montes, camiñando en forma de ese ou zigzag, para que pensasen que a ruta era longa, pero sen avantar máis de doce quilómetros en varios días. Finalmente, situounos fronte ao canal de desaugue da Lagoa de Antela e díxolles que Francia estaba do outro lado.
Un bicho sen alma como este que mandaba aqueles portugueses a unha morte segura, dada a forza das augas do canal naqueles días de natureza desbordada, está sempre detrás de cada grupiño destes africanos que colle a Policía española ou que naufragan antes de chegar á terra soñada. Sempre a miseria duns lles serve a outros para gañar uns cartos. Son diñeiros podres, horrible calderilla acuñada no inferno, pura moeda de Satanás. Oxalá a teñan que gastar en medicinas.
Á marxe  (28 de agosto de 1992)

12/05/17

Onde hai unha biblioteca hai unha luz

       A medio camiño entre a celebración do Día do Libro e a festa das Letras Galegas recibimos un fermoso agasallo en forma de vídeo. Alicia Seoane Freire, alumna de 2º Bacharelato,  ponlle voz a un fermoso texto xa coñecido por moitos de nós: “Onde hai unha biblioteca hai unha luz” de Agustín Fernández Paz. A música é do compositor e pianista italiano Ludovico Einaudi.



04/05/17

A maxia dos libros

Con motivo da celebración do Día do Libro, a Biblioteca Sarmiento quixo render unha pequena homenaxe a Agustín Fernández Paz, un dos escritores galegos máis recoñecido e valorado polos lectores. O autor, falecido no mes de xullo do pasado ano, legounos unha herdanza de incuestionable valor: máis de cincuenta títulos que atravesan as fronteiras das idades e que transcenden pola sinxeleza coa que presenta os grandes temas da vida. En todas elas aparece unha dobre constante: as múltiples referencias a obras e autores da literatura universal e a continua presenza de personaxes que len, que valoran os libros como fontes de coñecemento, que se preocupan por transmitir ese hábito aos seus fillos e fillas … Velaquí unha escolma dalgúns deses fragmentos, nos cales o inesquecible autor nos convida a mergullarnos na maxia dos libros.

03/04/17

DÍA DAS ARTES GALEGAS

       
O pasado 1 de abril celebrouse a terceira edición do Día das Artes Galegas. O primeiro ano estivo dedicado ao Mestre Mateo e o segundo a Castelao. Nesta ocasión, Maruxa Mallo, unha das pintoras galegas máis recoñecida a nivel internacional pero case unha descoñecida na nosa terra, foi a  artista escollida para renderlle homenaxe.

        Ana María Gómez González, máis coñecida como Maruxa Mallo, naceu no ano 1902 en Viveiro. O seu pai era funcionario de aduanas e este feito fixo que a residencia familiar se fixase en varias provincias españolas, ata a definitiva instalación en Madrid en 1922. Anos máis tarde, ingresa na Academia de Belas Artes e comeza a relacionarse coa nova xuventude de poetas e artistas que irrompen na escena española,  e que conformarían a chamada  Xeración do 27.  Alí coñece a Salvador Dalí e á poetisa Concha Méndez, que a introducen no círculo da Residencia de Estudiantes, onde estreita lazos de amizade  con  Federico García Lorca,  Luís Buñuel e, en especial, con Rafael Alberti, co que mantén unha relación amorosa.  Dedicarase á pintura, xa definida como a súa vocación, combinándoa coa ilustración de  portadas de libros e colaboracións en revistas como La Gaceta Literaria ou Revista de Occidente. Grazas a unha bolsa da Xunta de Ampliación de Estudos, en 1932, viaxa a París, onde entra en contacto co surrealismo a través de artistas como René Magritte, Joan Miró ou Giorgio de Chirico. Alí expón a súa obra e recibe o recoñecemento de André Bretón e do propio Picasso. O golpe de estado de 1936 sorpréndea en Galicia e vese obrigada a refuxiarse na casa dun familiar, onde permanece agochada varios meses. O seu compromiso coa causa republicana faille temer a posibilidade de ser vítima da represión. En 1937 consegue trasladarse a Portugal e, dende  alí,  viaxar a América.  Os anos do exilio vividos na Arxentina e nos Estados Unidos marcan a vida e, por extensión, a súa obra: a maioría dos rostros que adoitaba debuxar aparecen carentes de expresión.  No ano 1960 decide regresar a España, onde transcorren os últimos anos da súa vida. O seu falecemento prodúcese no ano 1995 en Madrid, deixando a pegada dunha artista surrealista a nivel universal. 

 
 Maruxa Mallo foi unha autora feminista e de ideas adiantadas ao seu tempo. “Non fago máis que copiar a realidade”, indicaba a propia artista, quen facía fincapé na idea de que pintar é tentar retratar o que se observa. Mais a súa creatividade non ficaba relegada ao seu traballo, senón que ela mesma semellaba ser unha personaxe extraída das súas propias obras: a pintura na cara, a vestimenta, a orixinalidade... Foi, sen dúbida, unha figura avanzada para a época que lle tocou vivir. Unha muller libre e con grande personalidade que soubo abrirse camiño nun mundo onde os homes eran os que se estaban presentes nos libros, nos museos e nos recoñecementos artísticos.

Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
Deseño logo: shouvas