Amosando publicacións coa etiqueta Texto dinamizado. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Texto dinamizado. Amosar todas as publicacións

19/04/10

Juul

Juul tenía rizos, rizos rojos como hilos de cobre, eso gritaban todos: ¡hilos de cobre! ¡tienes sangre en el pelo! ¡caca roja! Un día Juul cogió unas tijeras y rizo a rizo se los cortó.

Juul tenía la cabeza pelada y todos le decían: ¡bola de billar! ¡cara de huevo! Por eso se puso un gorro. Al no tener pelo, el gorro le caía encima de las orejas y éstas se le salían un poco, "¡orejas de soplillo! ¡Dumbo! ¡echa a volar!", le llamaban ahora. Eso le hubiese gustado a Juul, volar muy lejos de allí. De dos rabiosos tirones Juul se arrancó las orejas. Como no tenía orejas el gorro le caía encima de los ojos impidiéndole ver, y empezó a chocarse contra las paredes, contra los otros chicos, contra las sillas, Juul veía las estrellas y empezó a bizquear. Entonces los niños empezaron a llamarle: ¡bizco! ¡cegatón! ¡Juul es un cegatón! Juul cerró fuertemente los ojos hasta que se le salieron de las órbitas, cayeron al suelo como dos canicas calientes, pero no botaron. Tenía tanto, pero tantísimo dolor, que apenas podía pronunciar una palabra, gemía, babeaba y balbuceaba mientras los otros le decían: ¡tartaja! ¡baboso! ja, ja, ja ¡miren, Juul no sabe hablar! Juul metió su lengua en un enchufe de la luz, se quemó media boca y su lengua, desapareció.

El dolor era tan insoportable que Juul apenas podía caminar, las piernas se le torcían y le fallaban y los chicos le decían: ¡Juul el patizampo! ¡Juul piernas torcidas! Juul se fue al tren, puso las piernas sobre las vías, cuando éste pasó dejó un gran reguero rojo.

Alguien encontró a Juul, alguien lo sentó en una silla de ruedas, y mientras Juul empujaba y empujaba para escapar los niños seguían gritándole: ¡Juul el ruedas! ¡Juul el ruedas! cuando le alcanzaron, le mancharon de porquería las ruedas y ahí donde él tenía que agarrarse para escapar. De la rabia que le dió metió sus manos en agua hirviendo, para tenerlas siempre limpias, pero estaba tan caliente, que se quemó; y le salieron ampollas y llagas que le supuraban. El médico las mandó amputar y los chicos le decían: ¡brazos de salchicha! ¡desgraciado! Juul se hizo llevar al zoo, a la jaula de los leones, metió los brazos por los barrotes y un león se los comió.

Juul sólo era cabeza y torso y los niños decían: ¡qué pena de torso! ¡si no lo tuviese podríamos jugar al fútbol con su cabeza! Así que entre todos tiraron y tiraron hasta que le separaron la cabeza del tronco. Pero resultó que la cabeza, aunque se podía chutar, no botaba bien; y los niños, cansados, dejaron a Juul abandonado en la zona de penalti. Alguien pasó por allí, lo recogió, le dió de comer, lo mimó, le pusó un lápiz en la boca, le ofreció un papel y le preguntó: -¿pero qué te ha pasado? A lo que Juul contestó:

Yo tenía rizos rojos, como hilo de cobre
eso me gritaban todos: ¡hilos de cobre!
¡tienes sangre en el pelo! ¡caca roja!
por eso rizo a rizo, me los corté...
-Gregie de Maeyer

07/03/10

Vidal Bolaño


Damián Villalaín1
Entre o fidalgote oteriano e o antiheroe americano en branco e negro, se me representa na lembranza Vidal Bolaño. (…). Esas dúas facianas aparecen tamén no seu teatro, que xa na década dos 90 se fixo máis libre, radical e intelixente do que nunca o fora. Saxo tenor, Días sen gloria, Rastros, Doentes, ¡Anxeliños!, Criaturas…, todas esas pezas que, engadidas ao Laudamuco, Bailadela da morte ditosa, Agasallo de sombras, Cochos e outras máis, converteron a Roberto no autor vivo máis importante da literatura dramática galega e nun destacado actor, director, escenógrafo, iluminador… Un home de teatro, en fin, esa categoría reservada a poucos e que nos suxire un artista aberto a todos os oficios da escena, coñecedor de todos os seus ritos e secretos. (…) Nos seus textos cobra vida orixinal e sólida un mundo e unha visión do mundo, o artista como “desvelador”, como un ser capaz de dar corpo plástico, literario ou dramático a unha realidade que, estando diante nosa, non somos quen de percibir. Diante do teatro de Vidal Bolaño tiven a sensación de estar asistindo a un desvelamento, á materialización textual ou escénica de realidades ocultas, tan vivas e cotiás como dificilmente visibles nun mundo marcado pola “axenda” dos medios de comunicación e, por tanto, produto artístico banal, repetitivo ou simplemente enxeñoso.
Manuel Guede Oliva2
Roberto Vidal Bolaño é o autor teatral máis importante de toda a historia da literatura dramática galega.
1

20/11/09

Nova xeira de Polafía

As primeiras polafías aconteceron en 2007. Houbo que agardar case un ano pola nova xeira, que principiou a finais de outubro na parroquia de Figueirido (Vilaboa) e xa hai outras dúas en preparación: Neda (mañá sábado, 19.00 horas, Casa da Cultura) e en Cabreiros, Xermade.
A fórmula non é outra que unha adaptación dun costume vello como o mundo: o de xuntárense familias e veciños para botar contos, relatar historias e entoar cánticos ao fío dos labores cotiáns ou ao abrigo do lume nas invernías. Non só un pasatempo anterior ao cinema, a radio e a televisión, senón un método natural de instrución e de transmisión dos valores da comunidade, nomeadamente cando os libros eran un ben de luxo e poucos eran quen de descifralos. Esta usanza posúe froitos abondosos, o patrimonio oral inmaterial. Na recuperación, conservación e continuidade deste corpus levan máis de 15 anos traballando diversos colectivos.
"Só hai unha diferenza fundamental: agora podemos, e debemos, axudarnos das novas tecnoloxías, desde os aparellos de gravación, que favorecen o arquivo e estudo do recompilado, ata o uso de novas tecnoloxías, caso da Internet, que poden contribuír a unha ampla difusión deste patrimonio", apunta Reigosa. Tamén agroman sucedidos marabillosos, misteriosos e divinos que conseguen fixar toponimias en desuso. A improvisación é outra das virtudes da xuntanza. En Figueirido, a paixón dos propios participantes callou nun debate solidamente argumentado a propósito da existencia da bruxería. O sector que negaba a vixencia dos feitizos, defendido en solitario por un veciño, foi abrumado polo outro con probas irrefutábeis da natureza verdadeira do meigallo.
Información provinte de http://www.elpais.com/articulo/Galicia/palabra/volta/elpepiautgal/20091120elpgal_19/Tes/

Polafía


As polafías son un proxecto da Asociación de Escritores en Lingua Galega, coordinado polo Vogal de Literatura de Tradición Oral, Antonio Reigosa, que conta coa colaboración de diversas asociacións e institucións.A palabra polafía é un neoloxismo referido ás reunións ou veladas de carácter festivo con contidos literarios e musicais, e ten como obxectivo primordial o rescatar do esquecemento e poñer en valor o valioso patrimonio oral, literario e musical, galego.
As polafías teñen unha duración aproximada de arredor de 90 minutos.

Recuperando costumes

Boas tardes, Maruxiña,
vouche decir unha cousa,
se ti me queres a minhe,
eu non me caso con outra.
-Eu te quero, ben o sabes,
non precisas preguntar;
hai un ano que che dixen
que me quería casar.
-Tomaralo de risa,
pero díghocho de veras,
que ando buscando muller
e non topo quen me queira.
-Pois se ningunha te quere,
será porque tu eres malo,
ou porque che teñen medo
que non cumplas co traballo.
-Eu por malo non me teño,
e menos por folghazán,
solamente que as rapazas
dinme que son un larchán.
-Se cho dicen non se engañan
porque tu eres un capullas,
andas xogando con toda
se non cumples con ningunha.
-Non te fíes, Maruxiña,
que eu pra ti hei ser formal,
dáme un bico, Maruxiña,
non me faghas rabear.
-Se ques que che dea o bico,
lévame xunto o altar,
que despois de casadiños
bicos non che han de faltar.
-Por un bico que che pido,
xa te pos tan enfadada,
que farás se che pedira
o que tes baixo da saia.
mentras estea solteira,
que nin ti nin un lambón,
ma ver a chocolateira.
http://www.aelg.org/Polafias/ShowVideoPolafia.do?id=25http://sarmientobiblioteca.blogspot.com/2009/07/polafia.html

Polafía


A palabra polafía é un neoloxismo referido ás reunións ou veladas de carácter festivo con contidos literarios e musicais, e ten como obxectivo primordial o de poñer en valor e rescatar do esquecemento o valioso patrimonio oral, literario e musical, galego.

O termo polafía quere reunir no seu significado o mellor dos diferentes matices e acepcións de vellas palabras (polavilas, fías, fiadas, fiandóns, seráns,...) con semellantes contidos.

A principal diferenza, en canto ao desenvolvemento, daquelas xuntanzas de antigo co desta nova proposta é que agora podemos, e debemos, axudarnos das novas tecnoloxías, desde os aparellos de gravación, que favorecen o arquivo e estudo do recompilado, ata o uso de novas tecnoloxías, caso de internet, que poden contribuír a unha ampla difusión deste patrimonio.
O formato das polafías require a presenza dun mantedor, divulgador ou especialista que introduce e comenta as principais características das pezas e xéneros literarios amosados; dun músico, que interpreta romances, coplas ou cantares de raiceiras tradicionais. Sen embargo, o elemento humano transcendental e imprescindible no desenvolvemento de cada polafía constitúeno os homes e mulleres, narradores, cantadores, romanceadores..., son os veciños de cada lugar onde se desenvolve a polafía, pois eles son os auténticos protagonistas.

11/01/09

Os libros arden mal



Condenamos al fuego a los libros separatistas, liberales, marxistas; a los de la leyenda negra, anticatólicos; a los del romanticismo enfermizo, a los pesimistas, a los del modernismo extravagante, a los cursis, a los cobardes, a los seudocientíficos, a los textos malos, a los periódicos chabacanos”. Apelando a los “filósofos y poetas, novelistas y dramaturgos, ensayistas y pensadores de un mundo a la deriva”, el periódico les decía: “En España los hombres jóvenes tienen el valor de quemar vuestros libros y, sobre todo, de quemarlos sin un gesto de aflición”

20/12/08

TIEMPO DE LEER: "LAS BRUJAS DE LA POSADA"


O pasado xoves, 17 de decembro, gozamos de novo na biblioteca dunha lectura dramatizada dun estremecedor conto de medo. Esta vez tratábase dun relato da antiga Roma, titulado "Las brujas de la posada", recollido por Fenando Lillo Redonet no seu libro El aprendiz de brujo y otros cuentos de Grecia y Roma. Conto que o autor escribiu tomando como base o Asno de oro de Apuleyo.


En catro sesións diferentes o alumnado de 2º ciclo da ESO asistiu á lectura acompañada dunha presentación en power point realizada polos seus compañeiros de 4ºESO-B Daniel, Isabel, Carla, Jorge e Cristina.
O próximo mes de xaneiro continuaremos con esta actividade dende o espazo da biblioteca, pero esta vez as lecturas seleccionadas xirarán en torno ao tema da PAZ.

19/11/08

CASTIGO DE DIOS E ATACAR NA PERSOA QUE MÁIS DOE


O pasado venres, 14 de novembro, uns alumnos de 3ºESO (Brais, Elías e Diego) leron para os seus compañeiros o relato de Alvaro de la Iglesia Castigo de Dios e tamén Atacar na persoa que máis doe de Amadeo Cobas. As dúas historias caracterízanse polo misterio e polo final sorprendente. Acompañamos a lectura cunha presentación en power point.

12/11/08

LA CULTURA CLÁSICA TAMBIÉN COBRA VIDA EN NUESTRA BIBLIOTECA


Dentro de la actividad TIEMPO DE LEER hacemos un hueco también para la narrativa latina: un grupo de alumnos de 4º ESO-B nos deleitarán en semanas próximas con la lectura del relato clásico "Las brujas de la posada".

09/11/08

TIEMPO DE LEER. NOVIEMBRE: MES DE LOS RELATOS DE MISTERIO Y TERROR



En la Biblioteca Sarmiento del IES de Curtis comienza este mes de noviembre la actividad de animación a la lectura TIEMPO DE LEER. Cada mes del curso buscaremos un eje temático alrededor del que girarán las lecturas que harán, en el espacio de la biblioteca, alumnos de nuestro centro, siempre de manera voluntaria. Los textos, de extensión reducida, irán acompañados de apoyo visual ( presentación en power point, dibujos, caretas... ) y/o sonoro, simultáneos a la lectura en alta voz de alumnos interesados en leer para los demás.
Para este mes, que se inicia con Halloween y con la celebración del Samaín, al equipo de biblioteca nos ha parecido apropiado el tema del terror y del misterio: nos hemos puesto a bucear en la narrativa breve en diferentes lenguas y hemos elegido varios relatos de suspense ( gallegos, castellanos, de la literatura clásica... ).
Por fin este viernes, 7 de noviembre, TIEMPO DE LEER se ha estrenado para alumnos de 4º y 3º de ESO. Un grupo de cinco chicos y chicas de 4º ESO han hecho una lectura dramatizada de " La muerte mientras tanto" de I. Martínez de Pisón. La semana próxima contaremos aquí las impresiones de los oyentes. Aquí os presentamos unas imágenes de la actividad.
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
Deseño logo: shouvas