Amosando publicacións coa etiqueta Alumnos b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Alumnos b>. Amosar todas as publicacións
23/06/15
19/06/15
IES de Curtis - Ciclos formativos e bacharelatos curso 2014/2015
Boa viaxe!
A intelixencia é un don, a bondade é unha elección
Jeff Bezos, directivo de Amazon
16/06/14
Concellos de Galicia
Autor: David Ansede, 1º ESO A
Autora: Tatiana López, 1º ESO B
Autor: Angel Nicolás Dopazo, 1º ESO B
25/04/14
Selección de Actividades Dinamizadoras de Centros: Prezzi de Mª José Martínez Paz
A Secretaría Xeral de Política Lingüística, co fin de difundir a figura e o legado de Díaz Castro entre a comunidade educativa dos diferentes niveis de ensino non universitario, pon á disposición dos centros escolares diversos materiais.
Entre eles, e dentro das Actividades Dinamizadoras dos Centros, foi seleccionada a actividade realizada por Mª José Martínez Paz, alumna de 2º de bacharelato do noso centro.
Parabéns Mª José
01/06/10
Os recordos de Alvarella

En esta excursión paseino moi ben. Estivemos tres días que se pasaron moi rápido. Compartimos actividades con un instituto de Vigo , que por certo, pasámolo moi ben con eles, eran moi divertidos. Fomos as Fragas do Eume onde demos un paseo de 7 km. Tamén me gustaron moito os dous monitores, eran moi simpáticos e divertidos. Unha anecdota que me levo da excursión é o gran arrouto que me votou un dos cans do albergue.
Cristian.
Excursión a Alvarella
Por lo general la excursión que tuve a Alvarella me pareció fenomenal, los monitores: Isabel y Borja eran encantadores, la caminata que tuvimos a las fragas me pareció genial pude diferenciar algunos árboles, conocí la vegetacion que abundaba por esa zona, la convivencia con mis compañeros fue una experiencia inolvidable y con los chicos del otro instituto de Vigo eran unos chicos muy alegres y divertidos, si hubiera una segunda oportunidad volvería de nuevo.
Mi anécdota fue que estuve apunto de caer tres veces: en una de ellas casi me llevo por delante a Vanesa.
Experiencia en Alvarella

Na excursión de estes tres días en Alvarella aprendín moitas cousas como por exemplo a distinguir as árbores, carballo, loureiro,abeleira, os fentos, castiñeiro...
Coñecín a xente nova de outro instituto e fixemos boa amizade, divertímonos moito con eles.
Fixemos unha ruta de 7 Km e vimos cousas moi bonitas.
Os monitores eran moi simpáticos e moi amables.
Gustoume moito e levo un bo recordo de Alvarella.
O segundo día a miña compañeira Olalla caeu cando íamos dando un paseo polo castelo de Andrade porque o can que tiñan alí púxose no medio e ela tropezou e caeu.
Fixemos unha ruta de 7 Km e vimos cousas moi bonitas.
Os monitores eran moi simpáticos e moi amables.
Gustoume moito e levo un bo recordo de Alvarella.
O segundo día a miña compañeira Olalla caeu cando íamos dando un paseo polo castelo de Andrade porque o can que tiñan alí púxose no medio e ela tropezou e caeu.
27/05/10
ESCOITANDO A CHAOUKI ZERGUIT
Chaouki Zerguit é un alumno marroquí do noso centro; está a rematar o PCPI na modalidade de automoción e vén de contarnos as súas impresións despois dun curso con nós: o seu esforzo e o agradecido sorriso diario co que afrontou as tarefas da aula, merecen isto e moito máis. O labor noso é ensinar pero tamén temos moito que aprender do que os alumnos nos ofrecen en moitas ocasións. Sorte, Chaouki: merécela!
Me llamo Chaouki Zerguit, soy de Marruecos. Tengo 18 años y estoy aquí desde hace 10 meses.
Me cuesta un poco aprender el español, pero ahora hay profesores que me ayudan.
En España hay costumbres diferentes a las de Marruecos: me llama la atención que se coma tanto cerdo; las casas son mejores y la gente tiene más trabajo.
En Marruecos hay pocas iglesias y muchas mezquitas: los musulmanes rezamos cinco veces al día; aquí la gente reza menos. Los viernes, después del rezo, la gente marroquí traía comida (couscous) y charlaba en la mezquita.
Echo de menos a mis amigos, pero me gusta España... y su lluvia.
30/04/10
“A CLAVE ESTÁ EN USAR RESPONSABLEMENTE A ENERXÍA”

Nesta segunda quincena de abril, o IES de Curtis acolleu unha exposición do INEGA sobre itipos de enerxía e aproveitamento enerxético. As visitas a esta exposición estiveron guiadas por Laura, unha licenciada de Pedagoxía, cunha ampla formación sobre temas medioambientais e especializada no ámbito enerxético. Un grupo de alumnos do PCPI ( Tania, David e Manuel ) entrevistouna ao remate da actividade. Velaquí o resultado.
P – Gústache o tema do que trata a exposición?
R – Si, creo que se me nota ao guiar as visitas.
P - Cal é a enerxía máis limpa e menos perxudicial?
R – A que non se utiliza: moitas veces usamos enerxía sen decatarnos e sen necesidade. Por exemplo, deixamos a TV en stand by e iso supón un consumo innecesario.
P - Cal cres que é a enexía do futuro?
R – A clave está en concienciar a poboación do uso responsable da enerxía e do aproveitamento do sol e da luz segundo a zona xeográfica. Por exemplo: orientar ventanas cara ao sur, disposición das tellas…
P - Participache no diseño da exposición?
R – Non, xa a atopei deseñada.
P - Que destacarías do conxunto de paneis?
R – O apartado de eficiencia enerxética, onde se ve a utilidade das enerxías naturais.
P - Cambiarías algo na exposición?
R – Non: todo e necesario e formativo.
P - Cres que foi de utilidade para que o alumnado aprenda a usar razonablemente as enerxías?
R – Si, en xeral vin interese nos alumnos e seguro que hai varias cousas que van recordar na súa actividade diaria.
P - Tes algunha anécdota?
R – Non, só quero suliñar a atención, en xeral, dos distintos grupos.
Alumnos do PCPI (Administrativo / Automoción)
09/03/10
Jauja, también está en Junín.

Jauja es la capital de la provincia peruana de Junín, famosa por su riqueza y fertilidad. La abundancia de estas tierras impresionó a sus conquistadores, que asimilaron a ellas ciertos mitos que conocían sobre lugares fantásticos. Así, la leyenda medieval del país de Cucaña pasó a denominarse «país de Jauja». El país de Cucaña era un espacio maravilloso y rico en el que las cosas funcionaban al revés. Estas creencias estaban estrechamente relacionadas con el carnaval, una fiesta en la que se invertían los valores que regían la sociedad y en la que las personas actuaban sin ataduras. Se trata, por lo tanto, de diversas representaciones de un mundo sin problemas, en el que no existe el hambre, la miseria o la diferencia estamental.
Jauja era famosa desde la época de la colonia por la fertilidad de su suelo y por los privilegiados dones de salubridad que le atribuían.
Durante los tiempos de la colonización, era un codiciado lugar de reposo, sobre todo para los enfermos del aparato respiratorio, por lo que su fama se hizo legendaria y llegó a España, traída por los peruleros o emigrantes enriquecidos en aquel país.
El escritor Lope de Rueda, por su parte, influido por las noticias que de esa tierra traían los viajeros, dio el nombre de Jauja a una ciudad ficticia llamada "La tierra de Jauja", en la que describe el lugar como la isla del oro en la que los árboles dan buñuelos, los ríos, leche; las fuentes, manteca y las montañas, queso.
Por supuesto, la fantasía popular terminó por identificar a la ciudad de Jauja con el Paraíso, de manera que las expresiones esto es Jauja y vivir en Jauja quedaron para siempre como equivalentes de pasar una vida sin sobresaltos y con el bienestar asegurado.
Huancayo
Mi padre no tuvo problemas en la adaptación porque estuvo en Talavera de la Reina donde hablan castellano. Cuando llegó a Galicia le afecto un poco el idioma, pero en lo demás no tuvo problemas porque se adapta a cualquier circunstancia.
A mi madre le afectó mucho, ya que no se pudo adaptar por el idioma, porque no conocía a nadie, y por estos motivos le fue difícil adaptarse y hasta pensó en regresarse a Perú.
A mi hermano le fue muy fácil adaptarse gracias al deporte ya que conoció a unos amigos, que se encontraban en la plaza para jugar.
A mí me cuesta adaptarme hasta ahora, ya que extraño mucho a mi colegio y pienso en el cada día.
A mi madre, mi hermano y yo; nos costo adaptarnos a la comida Gallega. Pero nos fue tan difícil porque aquí hay comidas similares a las de Perú.
El clima de Galicia es muy húmedo, y del lugar de donde procedemos es seco, ya que mi hermano tuvo dificultades al respirar cuando bajo del avión.
Pero gracias a la amistad que nos brindaron las personas de: Teixeiro y Curtis, logramos adaptarnos a este lugar.
04/03/10
Bea Remeseiro

El retraso en el pago de las becas por parte de la Xunta afecta a más de un centenar de estudiantes. Además de la treintena de lectores extranjeros que desde octubre solo recibieron en enero el pago de tres meses, hay al menos otros setenta investigadores repartidos por las tres universidades gallegas que se encuentran en una situación similar. En este caso, los pagos han sido dos, pero con marzo en marcha, les adeudan aún enero y febrero.
Se trata de estudiantes de tercer ciclo, es decir, aquellos que preparan su acceso a los cursos de doctorado. Todos ellos están contratados para investigar, becados con 700 euros mensuales y el compromiso de no desarrollar ninguna otra actividad laboral. Sin embargo, este curso solo recibieron un pago, en diciembre, con el importe de algo más de dos meses y, desde entonces, no han vuelto a ver un euro, pese a que el contrato estipula pagos mensuales.
La Consellería de Educación volvió a responder ayer que el problema está en vías de solución y que los pagos se producirán en los próximos días, toda vez que Facenda ha liberado ya las nuevas partidas presupuestarias. Sin embargo, los becarios llevan semanas escuchando palabras parecidas y han decidido denunciar judicialmente el incumplimiento. La próxima semana se cumplirán tres meses desde la reclamación administrativa presentada y no contestada, lo cual les faculta para activar la demanda judicial.
El asunto fue motivo ya de dos preguntas parlamentarias, que recibieron contestaciones similares. Algunos de estos investigadores aseguran que están llegando al límite de su resistencia económica. La mayor parte de ellos están desplazados y confiesan estar absolutamente condicionados por la irregularidad con la que reciben el pago de las becas. Varios de estos estudiantes manifestaron su decepción por el programa: «O ano que ven non sei se seguirei», opina Laura, una estudiante de Psicoloxía de Lugo, que investiga en la Universidade de Santiago: «Moitos fixemos unha previsión económica para adicarnos a isto, pero agora estamos vivindo peor que cando estudiábamos a carreira».
Pese a las dificultades para cobrar, todos estos investigadores no pueden intentar conseguir recursos por otras vías, ya que su beca les prohíbe expresamente cualquier otra actividad laboral. Al menos, algunos aplican el humor y sacan conclusiones positivas ante tanto incumplimiento: «É como si fixéramos un máster en economía doméstica e en reclamacións», expone Zeltia, otra becaria afectada.
28/01/10
Escribir serve para ver todo dunha maneira diferente

Relato dun estalido unha novela que retrata unha xeración de mozos que viven na cabeceira dunha comarca rural onde se mestura o mundo máis tradicional co máis globalizado. O bruar das vacas pódese escoitar nun agro a escasos metros do centro é a mesma vez a música, os medios de comunicación son os de calquera urbe...
Pablo García Martínez (Arzúa, 1985), último gañador do Premio Biblos para autores menores de 25 anos. Este xoves en Compostela (ás 20 horas na libraría Couceiro) e o sábado en Arzúa (na capela da Madanela, ás 12.30) sobe á palestra para defender a súa primeira novela: 'Relato dun estalido xordo'.A crónica dunha xeración criada nunha de tantas vilas do país que están ben lonxe de ser cidades. Lugares onde Son Goku ou Chayanne comparten espazo con verbenas, coches de 165 cabalos e explotacións gandeiras. Eis o retrato dun tempo de grandes cambios e dunha xeración que os vive de primeira man, sufrindo os dramas e gozando dos praceres que existen dende que o mundo é mundo.
Sorprende o final vertixinoso e tinguido dun certo realismo máxico pero ao longo de todo o libro hai, pese a momentos moi duros, un grande espazo para un humor fresco e ben logrado...
27/12/09
Nada máis entrar

Nada máis entrar", de Lucía Aldao
Outubro de 2007
Nada máis entrar,
incluso antes de calquera porta,
había unha intención enorme de quererte.
Había manchas de humidade que eu mesma
levei a enmarcar ó mesmo inferno
e penso que por iso agora
teño unha relación parecida cos recordos e cos museos.
Había xente que estivera antes
e eu era a encargada de esquivalos polo pasillo
e de buscar incansable as súas biografías na túa cama.
Non había luz.
As ventás estaban mal pensadas.
Servían para outras cousas…
E a pesar dos choros, eu timbraba.
Timbraba para ver se baixabas
pero sobre todo timbraba
para ver se eu subía.
29/05/09
El amor busca sustituto

La Migala para esta persona es el sustituto de Beatriz. La araña desaparece y a veces, el personaje, no sabe donde está y vive con terror. Por eso no se acuerda de Beatriz ni del amor que "siente" por ella.
Lo que nos cuenta Arreola en este texto es como una persona sufre por el final de una historia amorosa con su novia Beatriz. Por la perdida de su novia se compra una araña para no acordarse de la ruptura y no tener dolor por el amor.
26/05/09
Los domingos matan más hombres que las bombas

Con esta obra, Jesús Cracio, fainos reflexionar sobre os valores da nosa sociedade. A partir de dous temas guía; o sexo e o paso do tempo e unha perspectiva dura e sarcástica,Cracio mostra que podemos chegar a facer ou a ser.
O espectador pode sentir rexeitamento por escenas e por modos de tratar os temas na obra. Este rexeitamento conduceo despois a toma de conciencia.
A obra está concebida como un cabaret literario, o baile e os textos de Max Aub, Baudelaire, Bukowsky ... axudan ao se propósito ;facer pensar.
15/05/09
A nosa clase


Leva o nome de Manuel Antonio Pérez Sánchez, poeta de Rianxo
Naceu no seno dunha familio conservadora,as primeiras enseñanzas recibiunas neste ambiente dominado polo conservadurismo e a relixiosidade, contra o que xa ven pronto, mostraria a sua rebeldía.
Durante A Primeira Guerra Mundial,Manuel Antonio e seu primo Roxelio pedíronlle o Consul Francés na Coruña que os alistase na Lexión Estranxeira. É autor de sona desde que con 17 anos publicara seus primeiros poemas en revistas e periódicos.
A vella, fermosa carballeira,
pon en nós un inquedo
tremor respetuoso:
cada carballo é un ser vivo
que canta, sofre e ama.
A vella, fermosa carballeira,
pon en nós un inquedo
tremor respetuoso:
cada carballo é un ser vivo
que canta, sofre e ama.
A nosa clase e Manuel Antonio


A nosa clase ten o nome do poeta Manuel Antonio Pérez Sánchez. Este poeta naceu en Rianxo, no 1900 e morreu no 1930.
Ós dous anos foi a vivir a Padrón, pola tuberculosis do seu pai.O seu pai morreu cando el tiña catro anos. Membro dunha familia mui conservadora, con so once anos escribiulle unha carta a sua nai na que lle comunicaba que xa non queria seguir a carreira eclesiastica, matriculouse en 1913 nun instituto de Santiago para estudar bacharelato. Viviu alí ata 1914, durante os estudos. A súa primeira reveldía é contra o conservadorismo carlista é, por estensión, a xemanofilia. En 1918 durante a primeira guerra mundial, os alemáns atacaran barcos franceses, Manuel Antonio e mailo seu curmán Roxelio, pediranlle ao embaixador francés na Coruña que os alistaxe na lexión estranxeira, cousa que non foi posible.
No ano 1918, con dezasete anos, enviou os seus primeiros poemas, revistas e xornais. En 1919 envia un soneto a la redención,"o son da liberdade" pero o seu director rexeitouno porque os versos non eran endecasilabos. A partir de 1921, comezou unha intensa actividad literaria. O 28 de xaneiro de 1930 faleceu na aldea de Asados ( Rianxo)
Os teus pozos, Outeiro, inquedáronme
Todos ,sin faltar un, estaban
na miña memoria inventariados:
a súa frescura húmida rozaba
a miña pel. O seu cristal opaco
trasparentábame e reflexábame
dun xeito máxico, turbador e confuso.
na miña memoria inventariados
Os teus pozos, Outeiro, inquedáronme
Todos ,sin faltar un, estaban
na miña memoria inventariados:
a súa frescura húmida rozaba
a miña pel. O seu cristal opaco
trasparentábame e reflexábame
dun xeito máxico, turbador e confuso.
na miña memoria inventariados
3º C AULA DE MANUEL ANTONIO

A nosa aula chámase Manuel Antonio. O lado da nosa porta atópase un cadro ca sua información mais importante.Manuel Antonio Pérez Sánchez viviu mentras que era neno en Padrón ca súa avoa. Aos 13 anos inicia os estudos de bachiller en Santiago. No 1920 intenta alistarse no exército francés na primeira guerra mundial, plan que fracasa por ser encadeado en Irún. Mentras está encadeado, dedícase a escribir poemas, hoxe perdidos. Na sua etapa de estudante nace o seu compromiso ca cultura e a realidade galega. A partir do ano 1926, e hasta a chegada da sua morte, realiza constantes viaxes como mariño mercante. En 1929 a súa saúde empeza a disminuir, e dende Cádiz, cidade na que ha´bía desembarcado da sua última viaxe, retírase a súa casa de Asados (Rianxo) donde morre de tuberculosis o 28 de enero de 1930. No 1979 dedicáronlle os dia das letras galegas pola súa figura é obra.
Agardamos, con impaciencia e tremor,
a túa chegada para embebedarnos
co teu recendo escandaloso
e para encher os nosos ollos
coas túas puras chamas poderosas
que incendían ao mundo de alegría.
Agardamos, con impaciencia e tremor,
a túa chegada para embebedarnos
co teu recendo escandaloso
e para encher os nosos ollos
coas túas puras chamas poderosas
que incendían ao mundo de alegría.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
Deseño logo: shouvas



