Amosando publicacións coa etiqueta Teatro. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Teatro. Amosar todas as publicacións

26/11/20

"As mulleres do porvir"


    "Lectura dramatizada do texto As mulleres do porvir, co que o CCG quere homenaxear á pensadora Concepción Arenal, pero tamén á actriz, directora e dramaturga Dorotea Bárcena. Este foi o seu derradeiro texto dramático, publicado en 2003. O audiovisual está producido para o Consello da Cultura Galega por A Quinta do Cuadrante e dirixido por Tito Asorey". (Consello da Cultura Galega)
 
 

 
  "Este traballo contribúe a desmontar ese discurso contraditorio, nas leis e nos costumes, que privou e priva as mulleres de viviren en plenitude, desenvolvendo as súas capacidades, aspiracións e responsabilidades en condicións de igualdade coa outra metade da humanidade" (Prólogo do libro de Concepción Arenal A muller do porvir)

23/05/18

ANAGNÓRISE


      O pasado luns 14 de maio, os alumnos do IES de Curtis de 3º  e 4º da ESO asistimos a unha representación  teatral baseada no  libro Anagnórise, escrito por María Victoria Moreno,  a autora homenaxeada  este ano no Día das Letras Galegas.


       Tres profesoras deste centro acompañáronnos ó Auditorio de Galicia,  situado á carón da Facultade de Xornalismo en Santiago de Compostela. Despois de dar unha volta polo parque que rodea ao Auditorio entramos ao teatro. Alí, xunto con rapaces e rapazas doutros centros, puidemos contemplar a posta en escena de dous actores da compañía Limiar Teatro que nos ofreceron un “show” moi orixinal e innovador.


      O que máis nos sorprendeu do escenario foi a ambientación. Esta consistía nun teito e unha porta dun coche, ao lado do cal había  dous homes, un deles cunha ridícula perruca. Os dous actores explicaron ao principio que querían facer unha posta en escena  entretida, polo que acompañaron a actuación coa interpretación  de  diversas obras musicais cunha guitarra e un piano. Unha das escollidas foi a famosa banda sonora da película Titanic. Ademais  fixeron un resumo do argumento e realizaron unha especie de concurso de preguntas e respostas entre eles mesturadas con moitas bromas. Aínda que puidese parecer que a actuación non tiña moito que ver co libro, a verdade é que non foi así, xa que  explicaron detalles importantes sobre a obra, analizando o contido formal e as diferentes sensacións que a autora quería transmitir.

      Ao final da obra comentamos que tiñamos unhas expectativas un pouco limitadas sobre a actividade (pensamos que ía parecernos un pouco aburrida e seria),  pero resultou ser todo o contrario: foi  unha interpretación da novela cómica e  moi divertida.  A maioría estivemos de acordo en  definila como graciosa, orixinal e entretida.

                                               Nadia Fernández, Ainhoa Quintela, Yaiza Grandío e Juan Conde

16/03/12

UN ANO MÁIS NO FESTIVAL DE TEATRO GRECOLATINO

       O pasado martes, 13 de marzo, os alumnos de Cultura Clásica, Latín e Grego estivemos na cidade de Lugo para ver Electra, de Sófocles e Aulularia, de Plauto


Electra ( protagonista e coro)

    No caso da traxedia poidemos ver unha sorprendente posta en escea, na que o audivisual e un coro moi histriónico nos transportou a esta sobrecolledora historia de odio e vinganza, á que Electra nos arrastra.
Trala catarse, chegou o momento das risas coa Aulularia : o avaro Euclión, que garda celosamente o seu tesouro, fai da súa avaricia un indiscutible elemento de comicidade. Ao seu redor móvese un grupo de variopintos personaxes ( o xove namorado Licónides, os intrigantes servi Estróbilo I e II, o rico Megadoro...) que contribúen a reforzar o         ambiente desenfadado propio da comedia plautina.
Aulularia (preparativos da voda)




   Agradecemos o traballo de profesores e alumnos que traballan con tanto esforzo durante o ano para levar á escea a obra dos clásicos: de non ser por este tipo de festivais resultaría moi dificil ver representacións deste tipo.

19/06/11

Outras obras de Ruibal. Delimvois.

Delimvois é unha fábula que nos fala da fuxida de tres personaxes Francisco, António e Maria, seres libres que escapan dun mundo estéril no que a imaxinación está prohibida, na procura dun mundo novo. Delimvois é un nome simbólico que representa a muralla científica que protexe e rodea unha cidade de Estado Único, un mundo tan ingrato coma o peor dos pesadelos de Orwell ou Huxley. O nome procede dun texto de Jacobo Paz baseado en ¿Nós?, de Yevgueni Zamiatin. Está concebido como un lugar fronteirizo no que o poder exérceo un Comité mudo e omnímodo co que non é posible a comunicación directa.
No mundo de Delimvois, razón e fe conflúen e dan lugar a unha nova idolatría. Un mundo onde a igualdade confúndese coa unanimidade. Un lugar no que os habitantes teñen a obriga de profesar unha fe cega no seu modelo de sociedade.
A idea que preside este mundo é que O Estado Único é creador dun mundo perfecto e imperecedoiro, inamovible.
A xente ten unha existencia virtual para o Comité ,son experimentos, ratas de laboratorio.
Nese mundo perfecto, as persoas vense sometidas a un proceso de anulación que ben poderiamos chamar “kippelización”
(kippel son os obxectos inútiles, as cartas de propaganda, as caixas de mixtos logo de gastarse o derradeiro envoltorio dun chicle o xornal do día anterior. Cando no hai xente, o kippel reprodúcese
¿sueñan los androides con ovejas eléctricas? – Philip K. Dick)
Gran parte da acción de Delimvois transcorre no interior dunha furna de metacrilato que ocupa o centro do escenario. Concibida como unha especie de rateira, trátase dun laboratorio no que están pechados os dous homes protagonistas que forman parte do experimento dunha muller científica.Un destes homes era xordo e o outro, cego. Agora, pechados nunha gaiola de metacrilato, ambos recuperaron os sentidos, mais seguen sen ter memoria. A científica trata de que o Subministrador Único de Coñecemento déalle unha nova forma ao pensamento daqueles dous aos que se pretende salvar da infelicidade. Delimvois é, en realidade, o territorio onde estas fórmulas de reeducación se levan a cabo co fin de evitar que os inadaptados queden fóra das murallas da cidade, da polis: o lugar onde se produce a integración dos diferentes.
No espacio escénico, a obra, prescinde do patio de butacas, de xeito que o público ocupa as cadeiras e tarimas situadas no mesmo escenario. Desde esta estrutura que forma un cadrado arredor do espazo onde se desenvolve a acción, os espectadores asisten ao espectáculo desde unha perspectiva á que non están afeitos, cunha proximidade máxima respecto aos intérpretes e á acción escénica . O espectador -integrado no mesmo escenario que os tres personaxes da obra- vai vivindo o pesadelo de calquera habitante de Estado Único:
A “ fábula” explora os límites mentais, os marcos ideolóxicos, as fronteiras das palabras e do  pensamento nas que dous homes coa memoria apagada e os sentidos recuperados e unha eminente muller  descobren os sentidos e con eles a identidade e o pracer.
Ruibal volve presentarnos temas e personaxes espello que conducen a trama polo místico/sensorial,  polo político/ individual.

27/03/11

27 de marzo: Día Mundial do Teatro

Cada 27 de marzo celébrase o Día Mundial do Teatro, data da inauguración do Teatro das Nacións, en París.
Jessica A. Kaahwa
Esta conmemoración foi creada en 1961 polo Instituto Internacional do Teatro (ITE), organización non gubernamental dependente da Unesco que ten a súa sé en París.
Os membros do consello consultivo do ITE elixiron a Jessica A. Kaahwa, directora  e actriz de teatro de Uganda, para dar vida á mensaxe internacional deste ano.
 Esta semana, e coincidindo con esta data, tamén se deron a coñecer os Premios María Casares do noso sistema teatral.
Parabéns ao noso Quico Cadaval.

25/03/11

Unha vez máis en Lucus Augusti cos Clásicos Grecolatinos

Unha vez máis o IES de Curtis non faltou á cita co Festival de Teatro Grecolatino en Lugo, que cada ano organiza a Sociedade Galega de Estudos Clásicos. Nesta ocasión as dúas representacións ás que asistimos, que corrían a cargo do grupo de teatro Parrocha, herdeiro de Sardiña e que é toda unha referencia en teatro clásico, son consideradas obras maestras dentro do xénero.

Pola mañá o grupo puxo en escea unha versión da Medea, de Eurípides. Trátase dunha traxedia, que conta a historia dunha muller, Medea, e a súa descomunal sede de vinganza despois de ser ultraxada e humillada polo seu home Jasón. A acción sitúase en Corinto e está chea de emoción e dunha sucesión de sentimentos moi intensos, que se ven moi ben amparados por un coro, típico da traxedia grega, que lle dá moita intensidade a obra. Medea, ao sentirse tremendamente mal polas accións do seu home, decide tomar cartas no asunto argallando unha vinganza que rematará coa morte de algúns dos personaxes, incluídos os seus propios fillos.

Pola tarde o espírito de Plauto estivo outra vez vivo en Lugo, cuns actores que non paraban de brincar e moverse por toda a escea. Nesta ocasión a comedia representada foi o Miles Gloriosus. Conta a historia de Pirgopolinices, o soldado fanfarrón, e Filocomasia, unha xove namorada de Pleusicles, pero que está co soldado despois de ser levada a Éfeso sin o seu consentimento. Ésta xunto co escravo Palestrión e un vello pintoresco argallarán a maneira de volver a xuntar aos xoves namorados e deixar ao soldado preso nun engano, que ferirá o seu enorme ego cunha serie de mentiras entrelazadas e unha trama destinada a provocar a gargallada do público.



03/03/11

Dez nominacions para Un cranio furado nos María Casares

Nesta ocasión entre as nominacions atopamos nominado a Rubén Ruibal polo texto orixinal da montaxe Limpeza de sangue, da compañía Espello Cóncavo . Compite na mesma categoría con Roberto Salgueiro e o seu maestro Vidal Bolaño por As Actas escuras
Dos 37 espectáculos con posibilidades de premio, soamentes once acadaron representación nestes galardóns que convoca a Asociación de Actores e Actrices de Galicia.
A montaxe O cránio furado,unha produción de PT Excéntricas, parte como favorita dos Premios con dez nomeamentos, entre eles os de maior peso, como mellor montaxe, mellor dirección ou mellor interpretación masculina.
Un cranio furado (A Skull in Connemara) é unha obra mestra do Teatro contemporáneo continúa The Beauty Queen of Leanne, un bellísimo drama social do angloirlandéss Martin McDonagh pertecenta a sua Triloxía de Leanne (por transcorrer o tres obras no devandito pobo).

18/02/11

OPINAMOS SOBRE LAS RAÍCES DEL QUIJOTE

Hoy hemos hecho una panorámica en clase de lo que hemos visto ayer en la obra de teatro; hemos charlado sobre los aspectos positivos y negativos del espectáculo. He aquí alguna de nuestras opiniones:

Del espectáculo de ayer, lo que más me ha atraído son los pasos representados. Me parecieron muy divertidos y me llamó mucho la atención el poco vestuario y lo aprovechado que estaba, pues transformaban una única prenda en varias distintas.

Alberto (3º A ESO)

Una de las cosas que más me ha gustado ha sido que los espectadores veamos dos acciones paralelas: una en el presente, entre un alumno y un profesor, y otra en el pasado, entre Cervantes y su carcelero, antiguo cómico de la compañía de Lope de Rueda.

Marcos Rivera (3º A ESO)

17/02/11

HOY ... AL TEATRO

Esta mañana el alumnado de 3º ESO y de 1º de Bachillerato se ha desplazado a A Coruña para presenciar la representación de la obra Las raíces del Quijote, de la mano de la compañía Itaca Teatro. Hemos sido testigos, allí, de la azarosa vida de Cervantes, que en prisión haya refugio y entretenimiento en la representación de pasos de Lope de Rueda, ayudado por su carcelero. Con el fin de acercar a la actualidad la trama, estos dos personajes del siglo XVII son representados en la obra por un profesor y un alumno con problemas de adaptación social, que ensayan un espectáculo: el teatro dentro del teatro, para subrayar, cómo no, la riqueza de posibilidades del arte escénico...

¡Ojalá este tipo de actividades contribuyan, de modo placentero,  a aproximar a nuestros alumnos algo tan lejano en el tiempo como la literatura renacentista y barroca!

03/10/10

"Limpeza de sangue"

A compañía Espello Cóncavo estreou onte no Pazo da Cultura de Narón a obra "Limpeza de sangue", do dramaturgo galego Rubén Ruibal. O autor gañou con ela o premio Álvaro Cunqueiro de Literatura Dramática en 2005 e, dous anos despois, recibiu o Nacional.
"Limpeza de sangue" é  unha obra moi dura, que reflicte un ambiente practicamente de lumpen. Transcorre na Coruña, nun mundo marxinal de droga, delincuencia e corrupción. Ten elementos moi actuais. A base é a relación entre dous personaxes que veñen de esferas sociais moi contrapostas. Un é un ex yonqui, Fernando, e o outro unha especie de ‘yuppie’, Pantaleón, executivo dunha empresa. Por cuestións de saúde converxen nunha sala de diálese que os obriga a unha convivencia forzada.
Espello Cóncavo fai un esforzo para reducir a escenografía ó imprescindible –hai 29 situacións en ambientes distintos– e apuntala a peza nun inxente traballo actoral.
Sergio Zerraeta e Xavier Pan encabezan o elenco nos papeis de Fernando e Pantaleón respectivamente. Serán o ionqui e o novo rico unidos polo destino do corpo e unha sala de diálise dun hospital no texto do dramaturgo de Ribadeo. A canda eles, completando o equipo artístico na produción de Espello Cóncavo, estarán os actores Oswaldo Digón (Clemente), Fernando Morán (Don Anselmo), Xoán Carlos Mejuto (Don Luís), Teresa Horro (Alicia), Estíbaliz Veiga (Mucha) e Rodrigo Roel (Inspector Castelo).

Estára, entre outros, en:
Pontevedra, no Teatro Principal, o venres 15 de outubro
A Coruña, No Teatro Rosalía, o 21 e 22 de outubro

21/08/10

Valle



Valle es, probablemente el escritor más visualizado en su época. Los caricaturistas, los pintores, los fotógrafos ven a Valle como una obra de arte. Valle ha creado un personaje y lo posa.

14/08/10

En la soledad de los campos de algodón

EL CLIENTE No camino en un cierto lugar y a una cierta hora; camino a secas, yendo de un punto a otro, por asuntos privados que se tratan en esos puntos y no en el recorrido; no conozco ningún crepúsculo ni ningún tipo de deseos y quiero ignorar los accidentes de mi recorrido. Iba desde esa ventana iluminada, detrás de mí, allá arriba, hasta esa otra ventana iluminada, allá, enfrente de mí, según una línea muy resta que pasa a través de usted, porque usted deliberadamente se situó ahí. Ahora bien, no existe ningún medio que permita, a quien va de una altura a otra, evitar descender para volver a subir después con el absurdo de dos movimientos que se anulan, y el riesgo entre uno y otro de pisar los deshechos arrojados por las ventanas; cuanto más alto se vive, más sano es el espacio, pero más dura la caída; y cuando el ascensor lo ha dejado a usted abajo, lo condena a caminar en medio de todo lo que desde arriba uno no quería, en medio de un montón de recuerdos que se pudren como en el restaurante, cuando un mozo le hace la cuenta enumerando a sus oídos todos los platos que usted ya digiere desde hace rato. Por otra parte, habría sido necesario que la oscuridad fuese todavía más espesa y que yo no pudiera percibir en absoluto su rostro; en ese caso habría podido, quizás, equivocarme acerca de la legitimidad de su presencia y del desvío que usted hizo para ponerse en mi camino y, a mi vez, desviarme y acomodarme al suyo; pero, ¿qué oscuridad sería lo bastante densa como para hacer que usted parezca menos oscuro que ella? No existe una noche sin luna que no parezca medio día cuando usted pasea debajo de ella, y ese mediodía es suficiente para demostrarme que no es el azar de los ascensores lo que lo puso a usted aquí, sino una imprescriptible ley de gravedad que le es propia, que usted carga, visible, sobre los hombros, como un bolso que lo ata a esta hora, en este lugar desde donde usted evalúa, suspirando, la altura de los edificios. 4
4. En cuanto a lo que deseo, si hubiera algún deseo que pudiera recordar ahora, en la oscuridad del crepúsculo, en medio de gruñidos de animales a los que ni siquiera se les ve el rabo – además deseo que se olvide de la humildad y que no me ofrezca la arrogancia, porque si tengo alguna debilidad por la arrogancia, odio la humildad, en mí y en los otros y este intercambio me disgusta -, lo que yo pudiera desear seguramente usted no lo tendría. Mi deseo, si lo hubiera, quemaría su rostro al expresárselo, le haría retirar las manos con un grito y usted huiría en la oscuridad como un perro que corre tan rápido que no se le ve la cola. Pero no, lo turbio de este lugar y de esta hora me hace olvidar que alguna vez pude haber tenido algún deseo del cual acordarme; no, no tengo ningún deseo como tampoco nada que ofrecerle, así que va a ser necesario que se corra para que no me desvíe, que se salga del eje que yo seguía, que se anule porque esa luz, allá arriba, en lo alto del edificio, al cual se acerca la oscuridad, continúa brillando imperturbable; perfora esa oscuridad, como un fósforo encendido perfora el trapo que pretende ahogarlo
.
EL DEALER Hace bien en pensar que no desciendo de ninguna parte y que no tengo ninguna intención de subir, pero se equivocaría si creyera que lo lamento. Evito los ascensores como un perro evita el agua. No es que se nieguen a abrirme la puerta ni que me repugne encerrarme, sino que los ascensores en movimiento me hacen cosquillas, y, entonces, allí pierdo mi dignidad; y, aunque me gusta que me hagan cosquillas, también quiero que no me las hagan apenas lo exige mi dignidad. Los ascensores son como ciertas drogas; demasiado uso hace que uno flote, nunca subir, nunca bajar, confundir líneas curvas con líneas rectas y congelar el fuego en su centro. Sin embargo, desde que estoy en este lugar sé reconocer las llamas que, de lejos, detrás de los vidrios, parecen heladas como crepúsculos de invierno; pero basta que nos acerquemos suavemente, tal vez afectuosamente, para recordar que no hay ninguna luz definitivamente fría; mi propósito no es hacer que usted se apague, sino protegerlo del viento y secar la humedad del instante al calor de esta llama. Porque, diga lo que diga, la línea, tal vez recta, sobre la cual usted caminaba, se torció cuando usted me percibió y capte el instante preciso en que su camino se volvió curvo; y no curvo para alejarlo de mí, sino curvo para venir a mí; de otra manera, nunca nos hubiéramos encontrado y, de antemano, se habría alejado de mí, porque usted caminaba a la velocidad de quien se desplaza de un punto a otro, y nunca lo habría alcanzado porque yo sólo me desplazo lentamente, tranquilamente, casi con inmovilidad, al paso de quien no va de un punto a otro, sino que, en un lugar invariable, se acerca a quien pasa delante de él y espera que modifique ligeramente su recorrido. Y si digo que describió una curva – y quizá va a pretender que era un desvió para evitarme, a lo cual voy a afirmar, en respuesta, que fue un movimiento para acelerarlo -, sin duda es porque, a fin de cuentas, usted no se desvió, porque toda línea recta sólo existe en relación con un plano, porque nos movemos según dos planos distintos y porque, sintetizando, el único hecho que cuenta es que miró y que intercepté esa mirada, o fue al revés, y que la línea sobre la cual se desplazaba, de absoluta que era se hizo relativa y compleja en consecuencia: ni curva ni recta, sino fatal.

23/07/10

Premio Abrente

Manuel Lourenzo, ven de acadar con Aquelas cousas do verán o Premio Abrente de Textos Teatrais, que convoca o Concello de Ribadavia xunto coa Secretaría Xeral de Política Lingüística coincidindo coa celebración da Mostra Internacional de Teatro da capital do Ribeiro.
O xurado do galardón, resaltou a madureza da obra "tanto na linguaxe coma na escrita e que require dun tratamento escénico moi sutil, en concordancia coa propia sutileza dos componentes do texto".
Trátase dun texto, engaden, "que bota man para a súa composición de moi dosificadas pinceladas simbólicas pero que trata con profundidade e moi interesante e transversalmente a actualidade. É unha peza profunda que fala das relacións entre as persoas cun impecable dominio da tensión dramática".

20/07/10

Teatro no escaparate

Miguel de Lira será un dos actores que presentará o seu espectáculo teatral en diferentes escaparates de Pontedeume o vindeiro venres dia 23 de xullo. Trátase dun proxecto do grupo Chévere ,ademáis de Miguel de Lira, participarán na orixinal experiencia, Patricia de Lorenzo, Antón Coucheiro, Borja Fernández, o mago Romarís, Natalia Outeiro e Xron. Os espectáculos desenvolveránse ao longo de todo o día en escaparates de comercios do casco vello de Pontedeume

28/03/10

A Esmorga

Día internacional del teatro


El Día Mundial del Teatro es una oportunidad para celebrar el teatro en todas sus muchas formas. El teatro es una fuente de entretenimiento e inspiración con la habilidad de unificar las muchas diversas culturas y gentes que existen en el mundo. Pero el teatro es más que eso, además provee oportunidades de educar e informar. El teatro se realiza en todo el mundo, y no siempre en el edificio de un teatro tradicional. Las representaciones pueden ocurrir en una pequeña aldea en África, junto a una montaña en Armenia, en una diminuta isla en el Pacífico. Todo lo que necesita es espacio y una audiencia.

El teatro tiene la habilidad de hacernos sonreír, de hacernos reír, pero también tendría que hacernos pensar y reflexionar. El teatro se produce a través de trabajo en equipo. Los actores son la gente que se ve, pero hay una sorprendente cantidad de personas que no se ven. Ellos son igual de importantes que los actores y sus diferentes y especializadas destrezas hacen posible que una producción se lleve a cabo. Ellos también deben compartir los triunfos y éxitos que puede –con suerte- haber.

El 27 de Marzo es el Día Mundial del Teatro oficialmente. De muchas maneras, cada día debería ser considerado día del teatro, porque tenemos la responsabilidad de continuar la tradición de entretener, educar e iluminar a nuestras audiencias, sin las cuales no existiríamos”.

Traducción: Diana Melamet.

27/03/10



Enrique Estrada, se centra en la figura de María Sabina Magdalena García (1894-1985), curandera originaria de Huautla de Jiménez, en la sierra mazateca, convertida en celebridad nacional e internacional al difundirse su conocimiento en el uso ceremonial y curativo de hongos alucinógenos oaxaqueños, hasta alcanzar el grado de icono cultural, sobre todo para el movimiento hippie.
“hasta hoy, cuando el cierre del milenio se acerca, la indígena más famosa de México ha sido María Sabina, cuya fama se inició hace 41 años. Su nombre traspasó las fronteras porque, precisamente, la fama le vino del extranjero. Innumerables investigadores, intelectuales, escritores, pintores, poetas, músicos, curiosos y hasta políticos –con fines políticos se ocuparon o inspiraron en ella. Procedentes de varias partes del mundo y aún caravanas de jóvenes, hombres y mujeres, otros no tan jóvenes, la visitaron y conocieron. Algunos famosos del mundo están ligados a su nombre en el entorno de la leyenda que como bruma misteriosa envuelve su historia. Los Fue llamada sacerdotisa, papisa, chamana, curandera o vendedora de sueños”.

25/03/10

A Esmorga


UNHA TRAXEDIA CONTEMPORÁNEA

A obra manten íntegra a adaptación textual de Begoña Muñoz e Carlos Couceiro, Recrea a peripecia de tres individuos moi conflitivos (Cibrán, Bocas e Milhomes) que escapando da xustiza, cometen unha serie de delitos.

O grupo xoga coa dupla interpretación: Monólogos en presente do reo (Cibrán) en primeira persoa diante dun xuíz “ausente”; e en flashback os feitos acontecidos nas vintecatro horas de esmorga na que participou o protagonista.

Na representación atopamos engadidos como as escenas xestuais dun personaxe maldito e enigmático O Marqués de Andrada. Tamén atopamos a presenza do Coro estilizado e testemuña dos acontecementos que se desdobran en coro do pensamento e coro social.

Os actores e actrices traballan en rexistros emocionais moi intensos para que a violencia e a procura do pracer como liberación da miseria e do medo creen un clímax ascendente no que adquire unha grande importancia o contraste entre a realidade e o fantástico; entre o que é propio da vida real dos esmorgantes (tabernas, prostíbulo) e o que lles é alleo e inalcanzábel (pazos, igrexa).

Os temas van á par da acción: opresión económica, dominio social e represión sexual levan aos “esmorguistas” ao asasinato ou á autodestrución; a outra alternativa, a da loucura. Os mozos vehiculizan a violencia contra si mesmos e destrúense entre eles.

As mulleres da troulada teñen moita importancia, viven tamén nas marxes. En contraste aparece a misteriosa muller estranxeira e aristócrata que vai desmontar o mito da dona ideal. A amiga de Cibrán (A Raxada) e a nai son mulleres fortes diante da adversidade, tratan de persuadirlo para que acougue e cumpra a súa promesa. A tensión dramática é por veces moi alta.

O ambiente da obra está marcado pola chuvia, que crea unha atmosfera abafante e determina, en moitas ocasións, as decisións dos esmorgantes nesa fuxida da represión que dá grande dinamismo ao espectáculo nun clima de fatalidade que envolve os acontecementos.

Coa axuda da enorme plasticidade da escenografía, da luz, das imaxes e os efectos necesarios para visualizar as accións en itinerancia; coa valiosa aportación da música en directo; coa harmonización do vestiario, a maquillaxe e as máscaras, e por riba de todo cun elenco de primeira liña, esperamos que esta proposta ; enfocada como Traxedia Contemporánea , satisfaga as túas expectativas.
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
Deseño logo: shouvas