Roberto Vidal Bolaño - Letras Galegas 2013

Velaquí a presenza de Vidal Bolaño hoxe no IES de Curtis

Traballando nas Actas Escuras

http://www.elpais.com/articulo/Galicia/Non/reivindicar/Prisciliano/suicida/Galicia/elpepiautgal/20100319elpgal_21/Tes/
Victorino Pérez Nieto, un cura galego nacido en León (Hospital de Órbigo, 1954), cunha longa traxectoria como ensaista relixioso, vén de debullar ese algo en Prisciliano na cultura galega. Un símbolo necesario (Galaxia, 2010).
-Eu penso que na arca da catedral non hai nin ósos, nin maneira de comprobar de quen son, caso de que os haxa. O que si é certo é que o Camiño de Santiago é o que seguiron os discípulos de Prisciliano para traer os seus restos desde o centro de Francia, que hai quen di que están enterrados en Santa Eulalia de Bóveda, na capelo dos Martores en Valga, que se o último treito foi por mar ata Padrón, igual que no caso de Santiago... E Prisciliano estivo en Galicia, e o seu culto durou aquí centos de anos, mentres Santiago non estivo nunca, e non hai indicios de culto seu antes do descubrimento do sepulcro. Desde logo, sería un paradoxo extremo que no lugar de culto dun santo estivese un herexe, pero como eu considéroo un santo, non me escandalizaría tanto. E ademais, o Camiño é algo máis que o Xacobeo, é o camiño do encontro da xente consigo mesma.
P. Hai vestixios de priscilianismo hoxe en colectivos como Irimia?
R. Todo ese movemento que reivindica a existencia dunha Igrexa galega con identidade propia, como a Asociación Irimia, a Romaxe de Crentes Galegos ou a revista Encrucillada, afondar no vencello coa terra e coa Terra, e buscar unha Igrexa máis fiel ás súas orixes, teñen un claro compoñente priscilianista. Hoxe Prisciliano estaría aí, creo.
P. Vostede persoalmente está tamén nunha situación chamémoslle priscilianista. É un cura casado ao que dous bispos -non Idacio e Hitacio- reprenderon por misar...
R. Se me acusan de priscilianista, non é unha grande acusación, porque el foi un mártir e un home bo que, pese a ser de clase alta, puxo todo o seu saber ao servizo do pobo, e foi pobo. Idacio e Hitacio eran xente intolerante que non podían permitir que houbese un home libre que entendía a Igrexa doutra forma ca deles. Eu o maior problema que teño neste momento non é coa xerarquía da miña Igrexa. Téñoo cos intolerantes que necesitan insultar, que queren resucitar a Inquisición, que se asañan cos cristiáns progresistas. Se se meten comigo non é porque me casara, que hai moitos curas coma min: métense porque penso libremente e porque estou comprometido con Galicia, co seu pobo. Xente máis papista que o Papa habíaa daquela e haina hoxe.

Ciro

Ciro es un hombre de 33 años de nacionalidad boliviana; actualmente trabaja de albañil.
Emigró a España en el 2003 ya que en su pais natal no ganaba mucho dinero. Vino en avión con su familia y le costó mucho tiempo y dinero. Vino porque la mayoría de su familia reside en Navarra.

La única dificultad que encontró a su llegada fué la documentación.
El primer año consiguio un trabajo en un desguace de Pamplona en el que estubo trabajando en el durante dos años, después encontró un trabajo de albañil mejor pagado.

Encontró vivienda pocos días después de llegar a Pamplona; también recibió asistencia médica. Si, se considera aceptado por la sociedad ya que no ha encontrado ningún rechazo por parte de la población; al contrario, la gente le ha ayudado todo lo que ha podido: a encontrar trabajo, a encontrar vivienda...

Él también se relaciona con personas de Bolivia. Ha encontrado muchas diferencias en la forma de vida entre un país y el otro. Le gustaría volver a Bolivia dentro de un par de años porque se ha separado de su mujer y quiere estar con sus padres. No piensa reagrupar a su familia en España.

Unha mala experiencia pero un fermosos recordo

MEU PAI:No 1970 cheguei a Alemña un contrato para unha empresa de Construcción de Andamios. Naquel traballo mandáronme traballar con alemanes, o cal se me fixo moi difícil, non plo traballo senón pola lengua. Cumplín un ano de contato e despois dese traballo fun para unha empresa de cristais na que botei 10 anos, prácticamente con alemanes, o cal tiven que aprender a lengua á forza. O ambiente alemán gustábame moito, o cal oxe en día volvería pala aló. O feito de ter duas fillas en España obligoume a volver, xa que a situación económica estaba moito meyor.

Os recordos dunha emigración.

MIÑA NAI:No 1960 emigrei cara a Alemaña cunha tía, irmá de meu pai, con un contrato que nos mandaron outros tíos que xa estaban alá.Collemos o tren en Curtis para A Coruña, de Coruña cara Madrid, onde estivemos tres días pasando recoñecemento médico Alemán. En Madrid xuntámonos galegos, portugueses, andaluces… O cabo de 3 días de estar no hotel Norda todos xuntos partimos rumbo a Alemaña.Chegamos a Colonia e por un altavoz unhos señores nombrábamos polo nº de contrato para coller cada un o seu destino. A nos tocounos Osnabruck.Alí estábanos esperando os nosos tíos. O outro día pola mañá, fumos traballar a fábrica de costura; eso foi horrible, sen saber falar alemán, sen coñecer a ninguén, e prácticamente eu sabi algo de cómo era aquel traballo, cousa que miña tía descoñecía. Eu como lle daba boa maña tiven que cumplir o ano de contrato, pero a miña tía aos tres meses xa a despediron. No ano que cumplín o contrato entrei a traballar na fábrica de ches “Carmen Guía”. Alí foime mellor xa que os meus compañeiros falaban español. Todo o que aforrara gasteino para formar un fogar. E despois dun ano mendeille o contrato o meu mozo para que viñera vivir conmigo.

La emigración de Pablo y de Carlos

En mi familia sufrimos emigraciones internas, como por ejemplo:
Mis tíos, mi tío Carls y mi tío Pablo, mi tío Pablo emigró a La Coruña en el año 1994, con 17 años. Tuvo que marcharse por razones de trabajo, el describe su experiencia como muy buena. Ahora la vida le va muy bien, ya que ahora casado, y tiene un hijo y están esperando una niña. Tiene un trabajo fijo y una vivienda donde vive con su familia. Trabaja en una fábrica de persianas, la cúal se llama Storflex.
Pablo se integró bien en La Coruña, echaba de menos la aldea, su casa...pero está muy contento allí.
Carlos también hizo lo mismo. El trabaja en Transporte Arias.Carlos decribe su experiencia como buena, aumque le costó un poco más integrarse allí.

curtis viaxe de ida... e de volta

Na miña familia emigrou a Barcelona un irmán de miña avoa, porque naqueles tempos a economía no era a mellor. El emigrou fara uns corenta anos mais ou menos, xa que era moi novo. Alí foille ben no traballo que atopou, aparte coñeceu a que é a súa muller que é de Andalucía. O pouco tempo casaron e tiveron unha filla. El nunca volveu a Galicia, solo para facer unha visita a familia ou a amigos que deixara aquí. Agora está xubilado e ten un piso en Curtis e a súa casa aló en Barcelona e como non o seu mercedes. Nunca vai volver para Galicia xa que se afixo moi ben a vivir aló e tamén porque ten toda a súa vida alí e toda a súa familia.

O outro irmán de miña avoa tamén emigrou a canda este a Barcelona, voltou fará uns cinco anos. El marchou coa súa muller e tamén tiveron unha filla pero como non se de deveron afacer moi ben aló, pois decidiron voltar xa que aquí xa tiñan un piso.

Hoxe comenzamos As actas escuras

Tras a letura de Cochos agora toca un gran drama sobre a ocultación da verdade, o sentido da ética e a ausencia da mesma. O autor do texto é un dos grandes nomes do teatro galego contemporáneo e deixa constancia nesta obra, como en Cochos, do seu espírito crítico.

Unha historia con fendas, feblezas, cinismos, intereses, mentiras e verdades incuestionadas dos distintos persoeiros da curia eclesiástica da Santa Igrexa Catedral de Santiago de Compostela de finais do século XIX, centran As actas escuras , un apaixonante drama de Roberto Vidal Bolaño plantexou coma unha investigación de historiadores e teólogos, baixo a sombra da autoridade eclesiástica, sobre o misterio dos restos do Apóstolo. A peza é a nova montaxe do Centro Dramático Galego, estreada en xaneiro en Compostela, que mañán chegará a Vigo no teatro do Centro Cultural Caixanova, ás 20.30 horas.

un texto que cuestiona rotundamente a ocultación da verdade, ese uso que preside, parece que impunemente, moitos dos acontecementos da historia nosa de cada día», explica o responsable da montaxe.

Vidal Bolaño

Damián Villalaín1
Entre o fidalgote oteriano e o antiheroe americano en branco e negro, se me representa na lembranza Vidal Bolaño. (…). Esas dúas facianas aparecen tamén no seu teatro, que xa na década dos 90 se fixo máis libre, radical e intelixente do que nunca o fora. Saxo tenor, Días sen gloria, Rastros, Doentes, ¡Anxeliños!, Criaturas…, todas esas pezas que, engadidas ao Laudamuco, Bailadela da morte ditosa, Agasallo de sombras, Cochos e outras máis, converteron a Roberto no autor vivo máis importante da literatura dramática galega e nun destacado actor, director, escenógrafo, iluminador… Un home de teatro, en fin, esa categoría reservada a poucos e que nos suxire un artista aberto a todos os oficios da escena, coñecedor de todos os seus ritos e secretos. (…) Nos seus textos cobra vida orixinal e sólida un mundo e unha visión do mundo, o artista como “desvelador”, como un ser capaz de dar corpo plástico, literario ou dramático a unha realidade que, estando diante nosa, non somos quen de percibir. Diante do teatro de Vidal Bolaño tiven a sensación de estar asistindo a un desvelamento, á materialización textual ou escénica de realidades ocultas, tan vivas e cotiás como dificilmente visibles nun mundo marcado pola “axenda” dos medios de comunicación e, por tanto, produto artístico banal, repetitivo ou simplemente enxeñoso.
Manuel Guede Oliva2
Roberto Vidal Bolaño é o autor teatral máis importante de toda a historia da literatura dramática galega.
1