A Esmorga

A Esmorga

UNHA TRAXEDIA CONTEMPORÁNEA

A obra manten íntegra a adaptación textual de Begoña Muñoz e Carlos Couceiro, Recrea a peripecia de tres individuos moi conflitivos (Cibrán, Bocas e Milhomes) que escapando da xustiza, cometen unha serie de delitos.

O grupo xoga coa dupla interpretación: Monólogos en presente do reo (Cibrán) en primeira persoa diante dun xuíz “ausente”; e en flashback os feitos acontecidos nas vintecatro horas de esmorga na que participou o protagonista.

Na representación atopamos engadidos como as escenas xestuais dun personaxe maldito e enigmático O Marqués de Andrada. Tamén atopamos a presenza do Coro estilizado e testemuña dos acontecementos que se desdobran en coro do pensamento e coro social.

Os actores e actrices traballan en rexistros emocionais moi intensos para que a violencia e a procura do pracer como liberación da miseria e do medo creen un clímax ascendente no que adquire unha grande importancia o contraste entre a realidade e o fantástico; entre o que é propio da vida real dos esmorgantes (tabernas, prostíbulo) e o que lles é alleo e inalcanzábel (pazos, igrexa).

Os temas van á par da acción: opresión económica, dominio social e represión sexual levan aos “esmorguistas” ao asasinato ou á autodestrución; a outra alternativa, a da loucura. Os mozos vehiculizan a violencia contra si mesmos e destrúense entre eles.

As mulleres da troulada teñen moita importancia, viven tamén nas marxes. En contraste aparece a misteriosa muller estranxeira e aristócrata que vai desmontar o mito da dona ideal. A amiga de Cibrán (A Raxada) e a nai son mulleres fortes diante da adversidade, tratan de persuadirlo para que acougue e cumpra a súa promesa. A tensión dramática é por veces moi alta.

O ambiente da obra está marcado pola chuvia, que crea unha atmosfera abafante e determina, en moitas ocasións, as decisións dos esmorgantes nesa fuxida da represión que dá grande dinamismo ao espectáculo nun clima de fatalidade que envolve os acontecementos.

Coa axuda da enorme plasticidade da escenografía, da luz, das imaxes e os efectos necesarios para visualizar as accións en itinerancia; coa valiosa aportación da música en directo; coa harmonización do vestiario, a maquillaxe e as máscaras, e por riba de todo cun elenco de primeira liña, esperamos que esta proposta ; enfocada como Traxedia Contemporánea , satisfaga as túas expectativas.

50 anos da publicación de A Esmorga

http://www.vieiros.com/nova/77088/a-esmorga-tamen-e-comic-cancion-xogo-de-rol-e-curta-para-mobil

Ourense revisa o legado de Blanco Amor desde as linguaxes do século XXI. O programa de actividades esténdese até febreiro.

A Esmorga

O 3 de abril de 1959 publicouse en Bos Aires A Esmorga; foi na Editorial Citania, grazas ao impulso de Luís Seoane, que tamén ilustrou esta primeira edición da novela. As aventuras do Bocas, Cibrán e o Milhomes sorprenderon pola súa estrutura, e converteron A Esmorga, aínda hoxe, nunha das grandes obras da literatura galega de todos os tempos.No Concello de Ourense é posible facer un percorrido polo roteiro de A esmorga. O roteiro discorre polos principais enclaves da cidade que aparecen no libro de Blanco Amor e foi creado hai anos polo Clube Alexandre Bóveda.

Blanco Amor

Niste ser, niste non ser,

mundo valeiro en que aboio,

coas fiestras do sentido

cegas sobre o mundo xordo,

coa alma a carón de ren

na espesidume do corpo,

agardo, sen agardar,

a quen non quero nin podo.

Romeo y Julieta; Neruda traduce a Shakespeare. !Fantástico!

Señora- Ama, ¿Dónde está mi hija? !Ve a llamarla!

Ama- !Por mi virginidad de los doce años. Le juro que le dije que viniera!

!Chinita! !Mi cordera!! Ven Julieta!

Julieta- ¿Qué pasa? ¿Quién me llama?

Ama- Es vuestra madre

Julieta- Señora, estoy aquí. ¿Qué se le ofrece?

Señora- Se trata de... !Ama, ándate un rato! Debo hablarte en secreto. !Ama, vuelve! Lo he pensado mejor, debes oírnos. Ya sabes que mi hija está en edad.

O bardo de A Vella Auria con resonancias de Neruda

Segunda noche sin ti
Tu ausencia me rodea como un vacío trágico,

ando tras de tu sombra como un niño ciego.

Tu voz flota, sin voz, como un nombre que no acaba,

como el propio rumor de mi sangre que sólo pide muerte.

Estás en todo, en mí, en las cosas bellas y fraternales

con que fuimos rodéandonos en ocho cortos años,

comparadas con mi amor, pensando uno en el otro para mútua alegría,

para la sorpresa pura e infantil del secreto hasta mostrarlos;

y estás también en las cosas cotidianas y humildes,

en tu plato favorito pensado para ti como una poesía o un abrazo;

estás en tu taza matinal con el beso primero

cuando te despertaba, al borde de la cama (...)