Conferencia de X.M. Beiras na Semana Cultural

Conferencia "Crise e movementos sociais" de Xosé Manuel Beiras Torrado na 20ª Semana Cultural do IES de Curtis, o 18 de marzo de 2013

X.M. Beiras - Conferencia no IES de Curtis from Curtisbiblio on Vimeo.

Vaise J.L. Sampedro

José Luis Sampedro, de 96 anos de idade, faleceu o domingo.

"El quería morrer como viviu: discretamente", explica o seu ámbito.

Ver máis en  eldiario.es

XX Semana Cultural - Luns

Xosé Manuel Beiras Torrado

Charla: Crise e movementos sociais. Alternativas
Relator: Xosé Manuel Beiras Torrado (Catedrático de Estrutura Económica da USC e dirixente histórico do nacionalismo galego)




 

    

José Antonio Vázquez Taín

Charla: A función da Xustiza
Relator: J. A. Vázquez Taín (Xuíz)










Charla: O Deportivo da Coruña: alegrías,ilusión, sentimento e situación
Relator: Alberto Gómez Barros (Xornalista deportivo. Onda Cero, Radio Coruña)

Carlos Negro

    Encontro literario: Carlos Negro (Poeta e profesor)








Obradoiro: Linguaxe publicitaria
Imparte: Equipo biblioteca

Los amos del mundo

"Unha análise rigorosa dos mecanismos en que se basea o poder da banca e dos grupos económicos que dominan o mundo, e a explicación con palabras sinxelas dos segredos dunha globalización financeira insolidaria e irracional"

Vicenç Navarro foi Catedrático de Economía Aplicada na Universidade de Barcelona e actualmente é Catedrático de Ciencias Políticas e Sociais na Universidade Pompeu Fabra (Barcelona, España). Nesta entrevista preséntanos o seu libro escrito conxuntamente con Juan Torres, onde pon en xaque a concentración do poder económico en mans das elites financeiras para manipular os mecanismos da economía ao servizo dos seus intereses: os intereses do terrorismo financeiro.

Vía attac.tv

Un millón de mozos na xeración perdida

O sistema económico español conta con institucións ineficientes desde hai décadas. Estas ineficiencias non só estaban ocultas baixo os efectos dunha burbulla inmobiliaria como a que vivimos, senón que ademais resultaban idóneas para que se continuará inflando o ladrillazo. O sistema fiscal, que gravaba a compravenda de vivendas, era perfecto para recadar baixo a burbulla inmobiliaria, o que nos permitiu ter os primeiros superávit fiscais desde a democracia (nos anos 2005, 2006 e 2007). A contratación temporal abusiva era perfecta para construír casas, o que nos permitiu alcanzar por primeira vez unha taxa de paro inferior á media europea (por baixo do 8%). E así, suma e segue. A realidade é que, tras explotar a burbulla, as reformas pendentes seguen estando onde estaban. fose mellor facelas antes, pois agora non só temos que afrontar esas reformas para modernizar o país, senón tamén temos que reparar as "desfeitas" que a burbulla provocou.

Hoxe quérome centrar no que desde o meu punto de vista é o maior reto que temos por diante: reparar o capital humano danado por culpa da burbulla inmobiliaria. Todo o mundo fala da necesidade de limpar os balances bancarios, inxectando neles capital, para que poida volver fluír o crédito. Pero, que sucede co capital humano danado durante a crise? Quen o repara?

Durante a burbulla inmobiliaria, moitos mozos abandonaron os estudos de forma prematura, sen ter nin sequera completado o ensino obrigatorio, para traballar no sector da construción. Agora, unha vez picada a burbulla, fóronse ao paro e atópanse cun capital humano insuficiente para poder reconducir a súa vida laboral a outro sector distinto con mellor futuro.

Cantos son estes mozos en paro e sen formación? Se miramos aos datos da última EPA (terceiro trimestre 2012), atopámonos que existen 926.007 mozos menores de 29 anos que non completaron os estudos obrigatorios. Pero o que é máis grave: deles, hai 808.040 que non están levando a cabo ningunha acción formativa, xa sexa na educación regulada ou non regulada. Non esquezamos que sen a formación básica é moi difícil que consigan atopar un traballo.

Os datos son desalentadores, máxime se temos en conta que o tempo aquí é crucial. Cantos máis meses estean en paro e sen formarse, máis difícil será a súa reciclaxe profesional. Ou actuamos con rapidez e determinación ou é posible que moitos deles perdámolos para sempre.

Non hai gasto máis produtivo que investir no capital humano de todos estes mozos. Se con iso conseguimos mellorar a súa empregabilidade, imaxinen o efecto sobre o seu salario ao longo de toda a súa vida laboral. Todo iso é que o nosa economía vai perder se non o facemos.

Para concluír, quero facer unha reflexión, recoñezo que algo ventaxista. É posible que nunhas semanas cando se anuncie (se é que se fai) a non revalorización das pensións coa inflación de novembro, todo o mundo sentirase moi indignado, encheranse portadas dos xornais, encheranse os debates de voces clamando xustiza, as radios, as televisións... Pero mentres tanto, levamos xa cinco anos de crises e ninguén fai nada para solucionar o problema deste millón de mozos, que corre o risco de converterse nunha auténtica xeración perdida. Por que ocorre isto? Non o sei: quizá porque son novos.

Artigo publicado por J. Ignacio Conde Ruiz en el diario.es o 28/11/2012

No es economía, es ideología

¿Qué proponemos? Frente a los recortes reactivación, reformas frente a contra reformas. En definitiva, poner el pensamiento económico al servicio de los ciudadanos. 

En "No es economía, es ideología", Economistas frente a la crisis denuncia a manipulación da economía para xustificar políticas que non se compadecen co interese xeral, que só serven como instrumento dun gran proxecto político liderado por Alemaña que se chama "depreciación interna", que a realidade refuta como solución solvente para saír da crise  sen deteriorar o modelo de Estado de Benestar que fundamenta a cohesión interna da Unión Europea e á Unión Europea mesma. Este libro, no que participaron diferentes economistas, membros de EFC, especializados nos temas polos que discorre o libro, analiza a crise nas súas manifestacións máis relevantes e propón alternativas e reformas concretas naqueles aspectos críticos para unha recuperación da nosa economía que non ignore os intereses da cidadanía. A iniciativa de EFC, con esta publicación, insérese no seu empeño de pór o pensamento económico ao servizo dos cidadáns reivindicando a Economía como unha ciencia social que carece de sentido senón serve ao benestar e ao progreso.

Hablando en plata

¡ACABAD YA CON ESTA CRISIS! - Paul Krugman

Paul Krugman, Premio Nobel de Economía en 2008, escribiu un libro realmente extraordinario en que as causas da actual crise económica, os motivos que conducen a que sigamos sufrindo hoxe as súas consecuencias e a forma de saír dela, recuperando os postos de traballo e os dereitos sociais ameazados polos recortes, explícanse cunha claridade e sinxeleza que calquera pode, e debería, entender.

"Nacións ricas en recursos, talento e coñecementos - os ingredientes necesarios para alcanzar a prosperidade e un nivel de vida decente para todos - atópanse nun estado de intenso sufrimento". Como chegamos a esta situación? E, sobre todo, como podemos saír dela? Krugman expón estas cuestións coa súa habitual lucidez e ofrécenos a evidencia de que unha pronta recuperación é posible, se os nosos dirixentes teñen a claridade intelectual e a vontade política de acabar xa con esta crise.

Comprar, tirar, Comprar - A historia secreta da Obsolescencia Programada

Comprar, tirar, Comprar - La historia secreta de la Obsolescencia Programada from LaPropagandaOculta on Vimeo.

La energía liberada

Vivimos nunha cultura social que só mira a superficie. Pero sabemos que debaixo da cortiza terrestre xérase un tipo de enerxía que en ocasións se libera e xera vida. Así mesmo a sociedade vese alterada por forzas económicas, mediáticas, políticas moi activas "o neoliberalismo, os gobernos sometidos aos poderes económicos, Barack Obama, os países emerxentes, a Unión Europea, España", de complexa estrutura e variados matices, que inflúen nela dun ou outro xeito, empúxanse ou alíanse. Este é o tempo dos grandes movementos. Necesitamos sentir que somos capaces de poder cambiar o noso presente para que non nos arrebaten os nosos dereitos, para que quen xestionan a nosa existencia non nos enganen co seu mutismo mentres se acumulan os agravios, para deixar de respirar tanta zozobra.

A xornalista Rosa María Artal, coordinadora e coautora de Reacciona, parte dunha metáfora xeolóxica para articular de xeito maxistral unha análise profunda da crise, por que non se remedia, que solucións está arbitrando a sociedade civil e o impacto de movementos como Wikileaks, o volcán islandés, o 15M ou o renacemento dunha conciencia cidadá. Un libro necesario que recolle a vehemencia e o empuxe dos cidadáns que loitan por conseguir cambiar os seus destinos, que xa son enerxía liberada e ansían sumar forzas a esa erupción, unha explosión de dignidade que actúe máis aló da superficie.

Vía librosaguilar.com

HAY ALTERNATIVAS - Vicenç Navarro, Juan Torres e Alberto Garzón

HAY ALTERNATIVAS

Propuestas para crear empleo y bienestar social en España

Novo libro de Vicenç Navarro, Juan Torres López e Alberto Garzón Espinosa con prólogo de Noam Chomsky.

Un libro fronte á ortodoxia económica dominante.

Segundo os seus autores, o próposito do libro é desmontar a falsidade, difundida ata a saciedade por responsables políticos, por medios de comunicación e por pretendidos economistas de prestixio, de que non hai alternativas á crise financeira e económica actual, salvo as medidas neoliberais de recortes sociais de gasto público.

Pretenden estes autores demostrar que si hai alternativas máis eficaces para saír da crise e xerar emprego e benestar social. Medidas "máis xustas e humanamente satisfactorias".

Analizan, en linguaxe próxima para non expertos, a causa pola que o sistema financeiro internacional, debido ao comportamento irresponsable dos bancos, vén abaixo e como a partir dese momento diminuíu a actividade económica por falta de crédito, caeu a recadación de ingresos, os déficits disparáronse e a débeda subiu de forma acelerada.

O libro analiza causas e especialmente dá alternativas. Intenta desmontar "o pensamento único".

Vía Ciberculturalia

Podes descargalo íntegro aquí (por cortesía dos autores).

Como se crea o diñeiro

"Dicía a economista Joan Robinson que o principal motivo para estudar economía era precisamente para evitar ser enganados polos economistas (...) A economía non é unha ciencia exacta, pero aínda así hai quen se consideran posuidores da verdade absoluta. E para ameazar o seu inmenso poder non só fai falta ter razón senón tamén un forte respaldo social e político, pois as facultades de economía non as poboan necesariamente os mellores economistas senón tamén e, case sempre de forma maioritaria, aqueles máis recompensados polo seu papel de divulgadores dunha determinada ideoloxía (...) Hai que saber economía. Porque non saber implica quedar calado ante os argumentos que xustifican recortes sociais e perdas no nivel de vida -mídase esta como se queira-, e iso implica estar continuamente á defensiva. E ningunha batalla se gaña se un non move un dedo por amagar un ataque..."

  

Fonte:  Hay que estudiar economía por Alberto Garzón Espinosa

Economista, investigador da Universidade Pablo de Olavide (Sevilla).

Coordinador do Consello Científico de ATTAC.

Este documental explica de xeito fácil e didáctico como se crea o diñeiro, así como quen realmente son os beneficiados con este sistema que apunta á esclavización de todas as persoas e a consecuente realización dun goberno mundial en mans duns poucos.

Credit Default Swap

Credit Default Swap e outras merdas financeiras explicadas para lerdos

Introdución

Pepe é un currante que vive nunha apracible aldeíña. Ten un soldo modesto co que leva unha vida sinxela, pero alberga soños de prosperidade. Quere montar un bar para mellorar a súa situación económica. Estimou os prazos para empezar a obter un certo rendemento económico ao bar: seis meses para montalo, e outros seis para telo funcionando a lume de biqueira, repleto de clientes.

Como non ten o diñeiro necesario para montar o bar, ao principio do ano pon á venda entre os seus veciños mil papeletas. Estas papeletas custan 100 €, e danlle dereito ao comprador a percibir 110 € ao final do ano. Pepe cre que pasado un ano o bar xerará os beneficios necesarios para dar 110 € ao comprador de cada papeleta: os 100 € que lle custou a este, máis outros 10 de agasallo por cooperar economicamente na realización do seu soño.

Pepe obtén así financiamento para montar o seu bar, 100.000 € en metálico pola venda das papeletas, mentres que os compradores de papeletas obteñen 10 € de beneficio por papeleta ao cabo dun ano: un bo pico sen facer nada.

Outros veciños toman exemplo da idea de Pepe, e igualmente poñen á venda as súas propias papeletas para financiar os seus proxectos.

O pobo énchese de papeletas, e finalmente habilítase un local onde os cidadáns reúnense para intercambiar, comprar ou vender todas estas papeletas. Créase así a base dun Mercado de Papeletas. Posto que as papeletas están cambiando de mans constantemente, ao final do ano pagásese a cantidade convida ao portador das mesmas, que non ten que ser necesariamente o comprador orixinal.

- Estou nun aperto e necesito diñeiro. Hai seis meses compreille esta papeleta a Pepe por 100 €, e dentro de seis meses el dará 110 € a quen lla entregue. Véndocha por 105 €: 5 € de beneficio para min, que obteño neste momento, e outros 5 para ti, que recollerás dentro de seis meses.

- Trato feito. Sabes que Luís puxo á venda 2.000 papeletas a 100 € cada unha e promete entregar 125 € por papeleta ao cabo dun ano?

- Que pretende montar?

- Unha xeadería no Polo Norte.

- Ese negocio vai ser unha ruína. Eu non compraría xamais esas papeletas, dubido que sexa capaz de devolver nin un euro do diñeiro que obteña coa súa venda.

- Bo, eu creo que ten algunhas opcións de éxito. No entanto, posto que o negocio é en si arriscado, direille que llas compro soamente se me ofrece 150 € ao cabo dun ano. Se non, que se busque a vida.

- Sabia decisión a túa.

Ao local chamarémolo Bolsa de Valores, e ás papeletas podémolas chamar Bonos ou Obrigacións. Tamén poderiamos chamalas préstamos. Os 110 € que pagará Pepe ao cabo dun ano son o Valor Nominal do Bono.

O alcalde decidiu apuntarse ao carro do financiamento con papeletas: pretende recadar diñeiro para reparar a fonte da Praza Maior, renovar os farois do paseo marítimo e reconstruír a Ermida da Patroa do pobo. O Concello saca á venda as súas propias papeletas, que chamaremos Títulos de Débeda Pública.

Ademais, hai quen ten a idea de vender no Mercado tacos compostos por moitas papeletas. Estes tacos están formados por papeletas asociadas a diversos negocios; por exemplo, dez papeletas de Pepe, outras dez de Luís e outras moitas máis doutros emprendedores. A finalidade destes tacos consiste en minimizar o risco de perdas metendo nun mesmo saco papeletas de negocios con grandes posibilidades de éxito, como o de Pepe, xunto con papeletas de negocios con poucas posibilidades de éxito, como o de Luís.

Estes tacos son as Obrigacións de Débeda Colateralizada, do inglés Collateralized debt obligations, ou CDO pola súa acrónimo anglosaxón. E no fondo non son máis que unha forma de tapar a merda escondéndoa debaixo da alfombra.

Tanto os tacos como as papeletas poden ser adquiridos entre varias persoas, cada unha das cales obterá ao final do ano unha parte correspondente á súa participación na compra dos mesmos. Algúns adiñeirados cidadáns do noso marabilloso pobo deciden xuntar os seus aforros e entregarllos a expertos compradores-vendedores de papeletas para que os manexen e lles saquen un bo rendemento ao final do ano.

Estes expertos son os bancos de investimentos.

Os Credit Default Swaps

Posto que algunhas papeletas son vendidas por persoas que pretenden montar negocios arriscados, con poucas posibilidades de éxito, hai quen ofrece seguros para a compra de papeletas.

- Oe! Dixéronme que finalmente compraches papeletas de Luís, que accedeu a pagarche 150 € ao final do ano, que tal se che vendo un seguro para esas papeletas?

- De que me falas?

- Moi fácil. Ti págasme 5 € todos os meses, e se se anuncia que Luís se foi á ruína coa súa xeadería e é incapaz de entregar a final de ano o diñeiro que prometeu, dareiche 150 € por cada papeleta súa que me entregues. Xusto o que el debía pagarche.

- Tremenda idea! Así sentireime moito máis seguro. E é que, certamente, a idea de montar unha xeadería no Polo Norte é sumamente arriscada. Ti cres que aos esquimós gústanlles os polos de fresa?

- Non sei. Din que son xente rara. Talvez os de framboesa con labras de xamón fáganlles algunha graza.

Aos seguros para papeletas chamarémolos seguros de falta de pagamento de débeda, do inglés Credit Default Swaps, ou CDS polo seu acrónimo anglosaxón.

Algúns seguros tan só cobren a perda de valor das papeletas. Como pode perder valor unha papeleta? Fácil. Se á metade do ano Luís fracasa coa súa xeadería porque aos esquimós non lles gustan os xeados, venderá o carriño dos xeados e o seu gorro de xeadeiro. Co diñeiro que obteña, págará aos portadores das súas papeletas unha parte do que inicialmente conviñera en pagarlles por cada unha. Por exemplo, 50 €. A aseguradora haberá de pagarche entón 100 € por cada papeleta de Luís que ti teñas: a diferenza entre os 150 € que Luís tería de darche ao final do ano e os 50 € que realmente che poderá dar por cada unha. Obviamente, seguirás tendo no teu poder as papeletas. Posto que Luís darache 50 € por cada unha e a aseguradora outros 100, finalmente obterás, dalgún xeito, os 150 € que esperabas.

Isto é o que se chama liquidación por diferenzas. A liquidación física prodúcese cando se obtén o valor nominal das papeletas, o que se había de cobrar ao final do ano, simplemente entregándoas á aseguradora.

Nun momento dado, a alguén se lle ocorre unha estúpida idea: non será necesario ter papeletas para contratar un seguro de papeletas. Isto é, ti podes contratar un seguro asociado ás papeletas de Luís aínda que non compres nin teñas nin unha soa delas en casa. Pagas mensualmente as cotas do seguro, e se a metade de ano Luís creba coa súa xeadería, tan só tes que preocuparte de comprar papeletas de Luís en Bolsa e entregarllas a quen che vendeu o seguro. A aseguradora pagarache entón o que tería de pagar Luís se este puidese cumprir coas súas obrigacións: 150 € por papeleta se corresponde a unha liquidación física.

Aos seguros contratados sen posuír papeletas chámaselles CDS en descuberto, do inglés naked CDS.

Como estades vendo, estes seguros de papeletas resultan ser bastante flexibles. Máis aínda, as cotas que se pagan polos devanditos seguros poden ser non fixas senón variables, e dan para moitas especulacións que agora mesmo non veñen ao caso.

E a todo isto, aparece no pobo un menda que se dedica a poñerlle nota ás diferentes papeletas. Este menda estuda o desenvolvemento de cada un dos negocios emprendidos mediante financiamento por papeletas, e se un negocio marcha vento en popa porá unha nota alta ás papeletas asociadas a devandito negocio. Pola contra, porá unha baixa nota ás papeletas dos negocios que marchen mal. Dalgún xeito, esta nota reflexa a posibilidade de cobrar o diñeiro das papeletas ao final do ano. O menda non adoita ter problemas para acertar coa nota das papeletas asociadas a un negocio en concreto, pero adoita fallar cando se trata de pórlle unha nota global aos tacos de papeletas. E é que son demasiados negocios de distinta natureza metidos no mesmo saco.

Estas son as axencias de cualificación crediticia, que algunhas veces equivócanse sen querer; e outras, sen querer querendo.

As notas que pon este menda serven, entre outras cousas, para decidir canto se ha de pagar de cota para cada seguro de papeletas contratado. Obviamente, os seguros para papeletas asociadas a negocios arriscados terán unha cota maior que os demais. Tamén serven para saber se se debe pedir máis ou menos diñeiro ao final do ano por unha papeleta posta en venda. Non é o mesmo comprar unha papeleta do idiota de Luís, que nada máis anunciar a súa proposta de negocio recibiu unha pésima nota por razóns obvias, que comprarlla a Pepe, ese home que sabe cal é o negocio máis seguro do pobo: montar un bar.

O xerme do desastre

Grazas aos seguros de papeletas e á posta en venda de tacos de papeletas, no noso pobo empézase a producir un perigoso fenómeno: a xente compra alegremente papeletas asociadas a negocios perigosos, con baixísimas probabilidades de éxito. Outros compran tacos de papeletas sen saber moi ben o que teñen dentro. Fano porque cren ter as costas cubertas pase o que pase. Os que no seu día foron investidores precavidos, demostran agora unha grande irresponsabilidade na compra de papeletas. O gran problema é que algúns deses investidores irresponsables son os banqueiros do pobo: non os que teñen bancos de investimento e traballan con cidadáns adiñeirados, senón os banqueiros de toda a vida que gardan o diñeiro daqueles pequenos aforradores que depositaron a súa confianza neles.

Pasado un tempo, no pobo chégase a unha situación absurda. Contratáronse tantos seguros, a maioría deles en descuberto, que se se fosen á ruína antes do ano todos os negocios que se quixeron financiar vendendo papeletas, as aseguradoras terían que pagar en indemnizacións moitísimo máis diñeiro que o valor total que suman todas as papeletas vendidas.

A situación resulta ser un "pelín" espiñenta, en tanto que as aseguradoras en realidade non teñen diñeiro co que pagar tales indemnizacións.

E é que os seguros de papeletas non foron regulados pola Concellaría de Economía do Concello. Así que as aseguradoras dedícanse a vender seguros sen ter na caixa forte nin unha mínima parte do diñeiro que terían que desembolsar aos seus clientes no caso de que, por exemplo, a xeadería de Luís fóse ao garete.

Esta graciosa situación prodúcese grazas á desregulación do mercado financeiro.

Notas finais

Estímase que o 80% dos CDS contratados son ao descuberto. Moitos dos CDS contratados utilízanse para especular a curto prazo coas cotas dos seguros (spreads). A finais do 2007, había CDS contratados por valor de 62,2 billóns de dólares (un billón é un millón de millóns). Esta cantidade era entón superior ao Produto Interior Bruto “PIB” de todo o planeta. Actualmente, a cantidade debe andar ao redor dos 30 billóns de dólares. En marzo deste ano, a Chanceler alemá Angela Merkel dixo con respecto aos CDS ao descuberto: “Estes CDS equivalen a comprar un seguro contra incendios para a casa do veciño para logo prenderlle lume e gañar con iso diñeiro”.

De incendiarios desalmados e confabulacións para enriquecerse arruinando a todo un pobo falaremos noutra ocasión.

FONTE: Música y Vino

IT'S TIME TO FLY - David Icke

Economía humanista

"Ante a situación actual da crise parece ineludible exporse un problema crave: decidir se o fin primordial das actividades económicas é aliviar as necesidades materiais da Humanidade ou, pola contra, aumentar os beneficios monetarios dos adiñeirados. A cuestión imponse porque a información cotiá móstranos que o segundo obxectivo prevalece frecuentemente sobre o primeiro. Un exemplo flagrante ofréceo a axuda mundial contra o fame sufrida, segundo a FAO, por mil vinte millóns de persoas. No ano pasado [2008], mentres os gobernos dedicaban centos de miles de millóns para salvar ás institucións financeiras en crises, a propia FAO só recibiu a promesa (nunca cumprida logo) de doce mil millóns. (...) A liberdade é como as cometas: só voan cando están ben atadas. A corda que as retén é a responsabilidade inseparable da liberdade. Sen ela, rebáixase a mera vontade arbitraria. Por iso os revolucionarios de 1789 suxeitaron o seu cometa da liberdade con dúas cordas: a igualdade e a fraternidad. Dúas forzas ben necesarias hoxe para inspirar unha economía humanitaria"(...)

Economía humanista   José Luis Sampedro

Este sistema se acaba... REACCIONA

Entrevista a "DON" José Luis Sampedro

ESTE SISTEMA SE ACABA Jose Luis Sampedro... por hordashispanicas

(Barcelona, 1917)

Escritor, humanista e economista.

Exerceu a docencia na Universidade de Manchester e foi Catedrático de Estrutura Económica na Universidade Complutense de Madrid (1955-1969).

En 1969-70 exiliouse a Gran Bretaña como contestación ás deportaciones de catedráticos da Universidade de Madrid, dando clases nas Universidades de Liverpool e de Salford.

Tamén exerceu como subdirector (1962-1969) e asesor (1979-1981) do Banco Exterior de España, sendo senador por designación real (1977-1979).

Ocupouse de diversos aspectos da actividade económica, en especial da política industrial e da dinámica interna da economía. Entre as súas obras económicas podemos destacar: Principios prácticos de localización industrial (1957), Realidad económica y análisis estructural (1959), Conciencia del subdesarrollo (1973), Las fuerzas de nuestro tiempo (1967) e Inflación: una versión completa (1976).

É un novelista moi prolífico, de notoria popularidade e continuos éxitos.

Das súas obras literarias pódense destacar: Congreso en Estocolmo (1952), El río que nos lleva (1962), El cabello desnudo (1976), Octubre, octubre (1982), La sonrisa etrusca (1985), La vieja sirena (1990) e Real sitio (1993).

Desde 1990 é membro da Real Academia Española.

En abril de 2009 foi investido como Doutor Honoris Causa da Universidade de Sevilla.

O 22 de xullo de 2010 recibiu o XXIV Premio Internacional Menéndez Pelayo polas súas "múltiples achegas ao pensamento humano".

O Consello de Ministros de 12 de novembro de 2010 outorgoulle a Orde das Artes e as Letras de España "pola súa sobresaliente traxectoria literaria e polo seu pensamento comprometido cos problemas do seu tempo".

REACCIONA

REACCIONA. 10 razones por las que debes actuar frente a la crisis económica, política y social

Autores: José Luis Sampedro, Javier Pérez de Albéniz, Javier López Facal, Carlos Martínez, Ignacio Escolar, Rosa María Artal, Àngels Martínez i Castells, Juan Torres López, Baltasar Garzón, Federico Mayor Zaragoza, Lourdes Lucía

José Luís Sampedro, Federico Maior Zaragoza e Baltasar Garzón, entre outros, bríndannos 10 respostas cunha idea común: a necesidade de tomar postura e actuar pois aínda hai esperanza, hai solucións.

«Fronte aos perigos que afrontan as nosas sociedades interdependientes é tempo de acción, de participación, de non resignarse».

Stéphane Hessel

Reacciona trata de clarificar e canalizar a pesadumbre dun sector crecente da sociedade española coa crise económica, política e social que estamos vivindo, coa crise do sistema. E varios factores están en xogo: a nosa estabilidade, o equilibrio global, unha xeración de mozas sen futuro e o futuro mesmo. Unha mestura singular de especialistas, un comité de sabios, entre os que destaca José Luís Sampedro, que nos brinda dez respostas cunha idea común: a necesidade de tomar postura e actuar, de concienciarnos e espertar pois aínda hai esperanza, hai solucións. Unha cidadanía informada e responsable pode impedir os atropelos. Todos cun mesmo rumbo, cun obxectivo claro: defender a dignidade, a democracia e o ben común. chegou o momento. O primeiro paso é reaccionar.

BUENA CRISIS: hacia un mundo postmaterialista - Jordi Pigem

"... a crise non só é unha oportunidade para avanzar cara a economías e sociedades que sexan máis xustas, sostibles e plenamente humanas. Tamén é unha alarma que saltou porque xa é hora de espertar. Porque a economía global era como un xigante somnámbulo, que avanzaba a grandes zancadas sen saber onde ía, sen saber o que estrullaba baixo os seus pés, inmerso nas fantasías dunha visión do mundo caduca. Por iso a crise é como unha vigorizante ducha fría. UNHA OPORTUNIDADE PARA ESPERTAR"

Jordi Pigem (Barcelona, 1964) é doutor en Filosofía pola Universidade de Barcelona, editor do blog "2010: a crise unha oportunidade para o cambio" e autor moi coñecido no mundo do decrecemento.

As teses do autor son que a crise económica é só o síntoma dunha crise sistémica, enraizada nunha forma obsoleta de entender o mundo que vai en contra do benestar dos seres humanos, que o noso nivel de consumo é innecesario e insostible, que a sociedade do futuro será postmaterialista ou non será e que a boa crise nos pode levar a un mundo con moito máis sentido.

A Crise según Jordi Pigem no programa Para todos de La 2 de TVE

Vía Trafegando ronseis e Recogedor

A estratexia do "pan e circo"

O ascenso da selección a potencia futbolística mundial supón, segundo The New York Times, a oportunidade perfecta para que o Goberno de José Luis Rodríguez Zapatero poida facer esquecer, polo menos por un tempo, a crise económica en España e á súa "montaña de déficit e un desemprego que creceu ao 20% " cun triunfo no Mundial de fútbol.

"Dende logo, un bo Mundial é certamente importante"
O artigo fai unha retrospectiva da utilización, en tempos do Imperio Romano, da estratexia do "pan e circo" para facer esquecer as penurias á poboación con distraccións doutro tipo.

Como exemplo, The New York Times faise eco de que a resolución das negociacións sobre a reforma laboral coincidirá co debut de España no Mundial de Suráfrica o día 16 ante Suíza.

Reducir o déficit público

Open publication - Free publishing - More educacion