31/03/09

Mañan

O espíritu do bosque


Pradolongo


Máis información no noso blog de actualidade audivisual
http://actualidadeaudiovisual.blogspot.com/

A Mini


E Velaquí a xeración do 93. Primeiros alumnos de Mini no CPI Armando Cotarello Valledor.

Vello barbudo, como esquecer os crocodilos e as

pirañas que gardabas naquela fermosa barba canosa.
Aprendéchenos, Mini, que lápices, bolis, tizas, grampadoras, borradores e outros útiles escolares podían voar. Como esquecermos que o coche amarelo surcaba o aire sobre as cabezas protexidas polas nosas mans. E o son dos zocos (marabillososo cubre pés de madeira típicos da xente galega) que nos alertaban da túa cercanía.
A xeografía nos libros pode resultar aburrida, pero en troques o contacto coa NATUREZA é máis divertido. Ensináchesnos desta maneira, o que é un castro (olladas ós nosos antepasados) e o nacemento do río máis longo dos mil da nosa terra, O Miño.
Puntean aínda nos nosos oidos as notas de aquelas cancions cantadas entre sorrisos, caras avermelladas da vergoña, voces desafinadas e sen desafinar e a sensación de que o mundo se estendía ante nós en forma de ledas esperanzas.
Grazas`por facernos creer na lectura e no que cada un escribe. De ti aprendimos, voluntariamente, a querer á nosa Galicia e a valorar a nosa vida como única.
QUEN POIDERA NAMORALA, MEU AMIGO

Premio de Poesía Erótica para Xoguetes póstumos


Quizais non pode haber literatura erótica galega, como aínda non hai ciencia ficción galega. Non están desenvolvidos completamente todos os subxéneros", di. Emma Pedreira sabe moito de poesía erótica; a carga de sensualidade e carnalidade na súa poesía foi sempre moi forte, aínda que non se lle apuxese necesariamente esa etiqueta. O seu poemario máis recente, Xoquetes Póstumos, entra en principio nesa categoría, pois de feito gañou o pasado novembro a terceira edición do Premio de Poesía Erótica Illas Sisargas. Porén, para Emma Pedreira, é "o menos erótico" de todos os libros que escribiu.

30/03/09


JORGE MIRA;

Non todo é relativo hai verdades absolutas.

José Luís Rivas Cruz


Mini é Profesor de Educación Primaria. Compoñente do grupo "Fuxan os Ventos" desde o seu inicio ata 1982. Compoñente do grupo "A Quenlla" desde o seu inicio (1984) ata a actualidade. Compositor e adaptador de cancións galegas. Recopilador de folklore
Ten editados trece discos cos grupos xa citados. Creou a música para os vídeos "Historia dá lingua", "Vos señores dá palabra", "70 anos de nacionalismo", "Memoria de rosas", "Longa noite de pedra" con Baldomero Igrexas Dobarrio, "A carón dá escola" (traballo de recopilación de folklore de Nadal), "Cantares de cego I" (recopilación de "cantares de cego"), "Contos de vellos pra nenos" (recopilación de contos tradicionais", "Somos lenda viva" (recopilación de lendas tradicionais).

29/03/09

Silvia Remeseiro


Como chegar a ser científica e non morrer no intento

Sergio Regos



Dios ke te crew es un grupo de hip hop formado en 2003. Hoy día forman un colectivo de graffiti, breakdance, djs y rap. Todas éstas vertientes del hip hop se juntan en las actuaciones en directo del grupo donde es habitual presenciar graffiteros pintando piezas al fondo del escenario y bailes de breakdance mientras la parte musical del grupo interpreta sus temas.
El colectivo comenzó en el Festigal 2003 cuando la organización llamó a cantar a los grupos de rap
5 Talegos y Ghamberros, ambos formados en la misma villa de A Coruña, y éstos se presentaron
como Dios ke te crew, con la colaboración de los graffiteiros Vandals Crew y Cousas Novas y los
breakers compostelanos Playmovil Kids.
Su primera grabación acreditada fue el tema “Herdeiros da ditadura”, que se incluyó en la película colectiva Hai que botalos.
En el año 2006 lanzan su primer trabajo en formato profesional, Xénese, compuesto por 16 temas, autoeditado por el sello del propio grupo, DKTC Sons, y la editora gallega Falcatruada y distribuido por Discmendi en España y Portugal. Se trata del primer disco de rap íntegramente en gallego y en él presentan la realidad cultural, social y política con sarcasmo y humor. Influencias del jazz, rock, regae, hardcore o funk están presentes en las bases musicales de este trabajo, cuyo diseño incluye ilustraciones y graffitis de miembros del colectivo.
En sus actuaciones por toda España, compartieron escenario con artistas como Saian Supa Crew,
The Beanuts, Dealema, Foreign beggars, Ojos de Brujo, La Mala Rodríguez, SFDK, Violadores del
Verso, Solo los Solo o La excepción.

27/03/09

Augusto Boal


"El teatro es peligroso, porque humaniza”
Figura legendaria de la escena latinoamericana, Boal logró hacer del mundo su escenario: desde Burkina Faso hasta Finlandia, sus técnicas fueron adoptadas por diferentes grupos para combatir las injusticias sociales

O incerto señor Don Hamlet


Poucas veces vin caer das negras nubes tanta auga como o martes e mércores pasados. O mércores, en Lugo, ás doce da mañá, estaban as ben abastecidas nubes tan preto da terra, e traía o poderoso vendaval tan apertada o auga sobre a cidade, que se fosen antigos tempos e a muralla pechásese con fortes portas, eu, Rexidor Maior, mandase abrilas deseguido, de medo que a cunca da que son borde as murallas romanas enchésese e reventara. E regresando pola noite a Mondoñedo, outra que tal. "Memorable data, 15 de abril de 1959. Comezou o Diluvio Universal II. Que a recorde quen se salve". E sorpréndeme a min mesmo recordando que segundo o arzobispo de Usher, da Igrexa de Inglaterra, o Diluvio Universal I terminou precisamente un 15 de abril, o do ano 2730 antes de Cristo, ás doce da mañá.

Shakespeare

Macbeth Trailer
http://www.youtube.com/watch?v=YVOx-LdUlGU
Romeo And Juliet"
http://www.youtube.com/watch?v=PbuCKih8tmw
Antony and Cleopatra Trailer
http://www.youtube.com/watch?v=Qrc8PLyTO8k

Día mundial del teatro

Teatro de sombras http://www.youtube.com/watch?v=47rwZuKB9dI

Tengamos el sexo en paz


Los hombres, qué fantasmas
--------
En toda la historia del mundo, nosotros, los modernos, hemos sido los primeros en plantearnos el problema de nuestro placer. Cuando la gente trabajaba 18 horas diarias, no les quedaban energías que dedicar al acto sexual. Estaban agotados, comían, se acostaban, tran-tran-tran, y desspués, grrrrr... (Ronca)
Hoy en día sigue ocurriendo, aunque se trabaje mucho menos.Algunas amigas mías se quejan de que trun-trun-trun, y después, grrrrr, sin decir siquiera : "Gracias, cariño, ¿quieres una copa?"
Para los hombres, exhibir su disfrute se ha convertido en un símbolo de status social: una esposa, una novia, un novio, tres amantes ..., y ¡hala, a presumir!
Cómo ese actor inglés que afirmaba haber copulado tres mil veces en cinco años, con tres mil mujeres distintas. ¡Tres mil! ¿Dónde está la gracia de hacerlo así... en plan conejo mecánico? (Jadea rápidamente) "Aha aha... gracias guapa ¡Aha aha! ¿Te ha gustado?... ¡Aha aha! ¿Cómo te llamas?" , etcétera.
Auténticos trabajos forzados.

Tengamos el sexo en paz


La Virginidad
--------
Otro tema sobre el que hay mucha confusión es la virginidad.
¡Una pesadilla!
No se sabe por qué, pero las que ya no son vírgenes cuentan a las vírgenes... en relación con "ese momento... unas historias terroríficas! "Él, con su ariete, tiene que rasgar tu himen....¡Ahaaaa, qué pánico!" y luego la sangre... Hay culturas que siguen exponiendo las sábanas manchadas de sangre tras la noche de bodas..., sangre, sangre... Así que, cuando me llegó "ese momento", me esperaba surtidores de sangre... el techo manchado de sangre... "¿Cómo podré limpiarlo?"
Después descubrí que era puro invento. Es un hecho natural, que si se realiza con amor, no es nada...
Además, os informo de que el 20% de las mujeres no tienen himen, o lo tienen tan fino que se rasga de manera casual.
Ahora deberíamos guardar un minuto de silencio por ese 20% de mujeres que a lo largo de los siglos han sido acusadas de no ser vírgenes, sólo porque no tenían himen.
Además, hombres, nadie os obliga... ¡RAS...! ¡Ni que fuera la toma de las Bastilla! ¿Ella está angustiada? Pues un empujoncito hoy, otro empujoncito mañana...
Al terminar una función, vino a verme una chica:
"Qué bien has hecho en decir lo del empujoncito hoy, el empujoncito mañana, porque mis amigas se reían de mí..., me casé el 15 de diciembre... un empujoncito hoy, otro empujoncito mañana... y por fin, el 18 de mayo..."
Le costó un poco, pero no ha tenido ningún trauma.
En Dinamarca, por ejemplo, en segundo ciclo de enseñanza básica proyectan unos dibujos animados que enseñan a las niñas de 11, 12 o 13 años, a liberarse del himen con las uñas.
Es otra cultura.

Tengamos el sexo en paz


Mi madre

Me hubiera gustado hablar de ello, que me explicaran ciertas cosas... ¿pero con quién?
La persona indicada hubiera sido mi madre, pero no había confianza entre nosotras. Mi madre venía de una familia rica... en dignidad y prejuicios. Mi madre es una buenísima persona, católica ferviente, practicante, e incluso... votante, que con sus hijas jamás habló de sexo. Para mi madre éramos como las muñecas... terminábamos aquí. (Indica la cintura)
Para ella, decir sexo era decir obscenidad. Una muestra: al culo lo llamaba pompis... y a lo de delante, pompis de delante. Curioso, ¿verdad?
A veces, cuando yo estaba haciendo los deberes, mi madre llegaba de improviso, con esa cara que ponen las madres en los momentos importantes, y me decía con una voz, pero una voz... que parecía la de Dios:
"¡Ten cuidado, hija! ¡Los hombres sólo quieren una cosa!"
Nunca me dijo cuál.
Mi madre no me preparó para la vida. Las únicas cosas de sexo las supe por una amiga muy revoltosa, doce años... Hacía algún tiempo que no la veía y me dice:
"¡Qué cansada estoy...¡"
"¿Por qué estás cansada, qué has hecho...?
"El amor..."
"¿El amor...?" -yo no sabía lo que era - "¿Con quién?"
"Con mi primito de diez años"
"¿Y qué habéis hecho?"
"Pues como no sabíamos nada de esas cosas, sólo que los niños nacen de la tripa..., él con su cosa empujaba, empujaba.. ¡No veas cómo tengo el ombligo!"
Entre mi madre, "¡Ten cuidado!", y el ombligo inflamado, yo estaba muerta de pánico. Si se me acercaba un chico, le tiraba piedras.
"¡Vete, vete, jamás lo conseguirás!"
"¿El qué?"
"¡No lo sé...!"
Después en el bachillerato, los chicos impetuosos, salidos, se me echaban encima, me abrazaban, me estrujaban... Lugo trataban de besarme.
No sé vosotras, pero yo, de mi primer beso guardo un recuerdo espantoso. Él me agarra... y, zas, me estampa contra la pared... ¡un testarazo de conmoción cerebral! Después con esas 24 manos que tienen los chicos, me quería manosear todo el cuerpo... y luego con la lengua... blall.. y blall, en la oreja...
¡"Para! Pareces una batidora con esa lengua.. que frío.. qué asco...¡Estate quieto!"
Y después, ¿no quería meterme la lengua en la boca? ¿A mí, que soy vegetariana?
"Quita esa lengua que te la arranco y se la tiro al gato", decía yo, siempre con las manos tapándome el ombligo.
Otra cosa que no entendía, era que: ¡ZAS!, me estampa contra la pared, luego (repite los movimientos anteriores) Blall, blall..., blall,... y empujaba su pubis contra el mío, con una fuerza tremenda... Yo pensaba: "Pero... ¿qué llevará en los calzoncillos?"
Os diré la verdad: ¡por culpa de mi madre, cuánto tiempo he perdido!
Pero más tarde, una de mis tías, de izquierdas, solterona... no porque fuera de izquierdas... maestra, y mucho más abierta que mi madre, decidió culturizar sexualmente a sus sobrinitas, y un día nos reúne en la cocina, alrededor de una mesa grande... éramos niñas de de 12, 13 años... y nos enseña un libro científico, de anatomía y, en particular, la imagen de un sexo femenino en sección. Coloreado según las partes en tonos suaves... que me pareció un mapa... y cuando la tía preguntó: "Niñas, ¿sabéis que es ésto?", yo: "¡Sí tía, es Florida!", no se porqué...
¡Qué mal le sentó! "No, boba, esto no es Florida... ¡es tu pompis de delante!"
Me quedé tan impresionada, que desde aquel día a mi pompis de delante siempre lo he llamado Florida... y al de detrás, California.

Mensaxe internacional de Augusto Boal


Unha das principais funcións da nosa arte é facer conscientes eses espectáculos da vida diaria onde os actores son os propios espectadores e o escenario é a platea e a platea, escenario. Somos todos artistas: facendo teatro, aprendemos a ver aquilo que resalta aos ollos, pero que somos incapaces de ver ao estarmos tan habituados a miralo. O que nos é familiar convértese en invisible: facer teatro, pola contra, ilumina o escenario da nosa vida cotiá.

En setembro do ano pasado fomos sorprendidos por unha revelación teatral: nós pensabamos que viviamos nun mundo seguro, a pesar das guerras, xenocidios, hecatombes e torturas que estaban acaecendo, si, pero lonxe de nós, en países distantes e salvaxes. Nós, que viviamos seguros co noso diñeiro gardado nun banco respectable ou nas mans dun honesto corredor de Bolsa, fomos informados de que ese diñeiro non existía, era virtual, fea ficción dalgúns economistas que non eran ficción, nin eran seguros, nin respectables. Non pasaba de ser mal teatro con triste enredo, onde poucos gañaban moito e moitos perdían todo. Políticos dos países ricos encerrábanse en reunións secretas e de aí saían con solucións máxicas. Nós, as vítimas das súas decisións, continuabamos de espectadores sentados na última fila das bancadas.

Vendo o mundo, ademais das aparencias, vemos opresores e oprimidos en todas as sociedades, etnias, xéneros, clases e castes, vemos o mundo inxusto e cruel. Temos a obriga de inventar outro mundo porque sabemos que outro mundo é posible. Pero atínxenos a nós construílo coas nosas mans entrando en escena, no escenario e na vida.

Asistan ao espectáculo que vai comezar; despois, nas súas casas cos seus amigos, fagan as súa obras vostedes mesmos e vexan o que xamais puideron ver: aquilo que salta aos nosos ollos. O teatro non pode ser soamente un evento, é forma de vida!

Actores somos todos nós, e cidadán non é aquel que vive en sociedade: é aquel que a transforma!

Día mundial do teatro


O Día Mundial do Teatro foi creado en 1961 pola Unesco. Para celebralo cada ano encárgaselle a unha persoa a redacción dun manifesto, que se le en todo o planeta; en 1962, a primeira destas mensaxes foi escrita por Jean Cocteau. Nesta ocasión o texto pertence ao brasileiro Augusto Boal, dramaturgo e director, creador do Teatro do Oprimido, método e formulación dun teatro democrático e para o pobo. Na súa mensaxe, Boal aposta polo teatro como vía de transformación da humanidade e do actual sistema económico.

Na gala dos María Casares Gustavo Pernas leu o 'Manifesto do Teatro Galego', no que reclamou o teatro como "espazo crítico", como "provocación", como "creación colectiva" que "depende do mercado, pero que non pode ser unha mera mercancía" e que "non debe caer na tentación dos museos e dos mausoleos". Podes ver a Gustavo Pernas lendo o manifesto no vídeo.

No noso país celébranse varios actos co gallo do Día do Teatro, como por exemplo a convocatoria realizada pola Sala Nasa, ás seis e media da tarde na Praza do Obradoiro, para 'ridiculizar' as delcaracións realizadas polo PP contra as actividades deste espazo cultural.

Día mundialo del teatro




O Teatro nasceu em Atenas, associado ao culto de Dionísio, deus do vinho e das festividades.

As representações teatrais tinham lugar em recintos ao ar livre, construídos para o efeito. Os teatros gregos tinham tão boas condições
que os espectadores podiam ouvir e ver, à distância, tudo o que se passava na cena, mesmo tratando-se de uma assistência muito numerosa. Isso devia-se, por um lado, ao facto de as bancadas se abrirem em leque sobre a encosta de uma colina e, por outro lado, a diversos artifícios utilizados em cena.

Os actores usavam trajes de cores vivas e sapatos muito altos para ficarem com uma estatura imponente. Cobriam o rosto com máscaras que serviam quer para ampliar o som da voz, quer para tornar mais visível à distância, a expressão do personagem.

Um aspecto curioso é que, em cada peça, só existiam três actores, todos do sexo masculino. Cada um deles tinha que desempenhar vários papéis, incluindo os das personagens femininas. A representação dos actores, que actuavam na cena, era acompanhada pelos comentários do coro, que se movimentava na orquestra, juntamente com os músicos.

Havia dois géneros de representações: a tragédia e comédia.

As tragédias eram peças ou representações que pretendiam levar os espectadores a reflectirem nos valores e no sentido da existência humana.

As comédias eram, por sua vez, peças de crítica social que retratavam figuras e acontecimentos da sociedade da época, ridicularizando defeitos e limitações da actuação dos homens, provocando o riso na assistência.

26/03/09

Saló del Cómic de Barcelona


En la categoría de 'Mejor autor revelación', el vigués Jacobo Fernández opta a llevarse el premio por sus trabajos 'Os amigos de Archimboldo Roque' y 'Aventuras de Cacauequi'. Se dio a conocer en la ya desaparecida revista 'Golfiño', y actualmente colabora con las publicaciones 'BD Banda' y 'Dos veces breve'. David Rubín, uno de los autores más conocidos de la comunidad, opta a llevarse el galardón de 'Mejor dibujo' por su obra 'Cuaderno de Tormentas'. En los últimos meses, el autor y los 'originales atormentados' de su último trabajo han estado circulando por el país a modo de exposición. Esta obra, publicada a finales de 2008, es, en palabras de Rubín "una sola historia larga que contiene en cada una de sus página una o más historias que conforman un todo". Una obra en la que el dibujo es protagonista, pero en la que el texto se integra con la maestría de un autor muy rodado.'BD Banda' repite nominación a 'Mejor revista española sobre cómic', galardón que, durante su primera etapa como revista, se trajo a casa en 2005. La publicación, fundada en 2001 por el dibujante Kiko da Silva, cuenta con reconocidos colaboradores como Miguelanxo Prado, y nació como una forma de promocionar el trabajo de autores gallegos que, de otra forma, quizás no podría haber visto la luz. La editorial 'BD Banda' que publica la revista del mismo nombre, también ha sido la encargada de editar 'Las serpientes ciegas', candidata doblemente a 'Mejor Obra' y 'Mejor Guión' en el Saló del Cómic. Este cómic, obra del balear Bartolomé Segui y del valenciano Felipe Hernández Cava, narra una historia de intriga ambientada entre el Nueva York y la España de los años treinta, teñida de retrato político de la época.En la categoría de 'Mejor fanzine', los representantes gallegos que optan a llevarse el galardón son 'Carne Líquida' y 'Condorito Muerto'. En el primero trabajan Brais Rodríguez y Roque Romero, ambos autores gallegos. 'Condorito Muerto' es un fanzine creado por Alberto Vázquez y Brais Rodríguez en colaboración con los Salones del cómic de Buenos Aires y la Paz. Se trata de 80 páginas realizadas a mano y la portada hecha "con lo primero que había por casa" en palabras de Alberto Vázquez. Un fanzine con diversas historias, a cada cual más surrealista, cargadas de la expresividad que transmite el primer trazo sobre el papel.

Julio Cortazar


Inventaron un cristal que dejaba pasar las moscas. La mosca venía, empujaba un poco con la cabeza y POP, ya estaba del otro lado. Alegría enormísima de la mosca.
Todo lo arruinó un sabio húngaro al descubrir que la mosca podía entrar pero no salir, o viceversa, a causa de no se sabe que macana en la flexibilidad de las fibras de ese cristal que era muy fibroso. En seguida inventaron el caza moscas con un terrón de azucar adentro, y muchas moscas morían desesperadas. Así acabó toda posible confraternización con estos animales dignos de mejor suerte.

Premios María Casares


O espectáculo Unha Primavera para Aldara do Teatro do Atlántico acadou sete premios María Casares de Teatro; entre eles, o premio ao mellor espectáculo. Obra (no comment) de PT Excéntricas logrou dous premios. Xulio Lago obtivo o premio ao mellor director por Unha Primavera para Aldara, Víctor Mosqueira foi o mellor actor por Obra (no comment) e María Bouzas a mellor actriz por Unha Primavera para Aldara.

25/03/09

Haikus de arena

DISIDENTES


Los abruptos
pueden ser violentos
tozudos
y hasta sectarios
pero los
exabruptos
son siempre
resentidos

EQUIPOS GAÑADORES DO CONCURSO "QUEN É ESA MULLER?"

O pasado luns, 23 de marzo, fíxose entrega dos premios aos equipos gañadores do concurso "Quen é sea muller?". As alumnas pertencían a diferentes niveis educativos: o primeiro clasificado estaba formado por catro alumnas de 2ºBach. de humanidades, o segundo integrábano catro alumnas do ciclo medio de Administrativo e o terceiro estaba formado por tres alumnas de 1º de ESO.
O equipo de biblioteca quere dar as grazas a todo o alumnado que participou nesta primeira edición do citado concurso e anímaos a continuar nesta liña.


24/03/09

23/03/09

Ángel Petisme


Cinta Transportadora tiene la apariencia de un libro de viajes íntimo al corazón de ciudades enfermas de miedo, amor o sueño como Bagdad, Berlín, Dakar, Nueva York, Budapest, Jenín, Atenas, Mexico D.F., etc. Pero además es una escritura, siempre en la vanguardia, que rebosa misterio, sexualidad, humor, delicadeza y combate, tempestad y emoción, cosmopolitismo…Una mirada, literaria y vital, al mundo contemporáneo, limpia y comprometida

E ti que les?


"Xoguetes para un tempo prohibido"

No medio da pista non quedaban xa máis que dúas parellas que aproveitaban a música cansa da peza final. Pouco a pouco o cheiro quente dos corpos deixaba paso ó ambientador con recendo a rosas, que ía baixando dende o corredor do piso alto, mentres nas escaleiras de saída un camareiro convencía con dificultade a dous borrachos que xa se cambiaran a chaqueta do smoking e os zapatos, e queríanse cambiar aínda os pantalóns tamén.

Entón un deles berrou me cago en el as de oros y en los huevos del rey de Portugal, e foi Ricardo Romero a dicirlle que por favor, que aínda quedaban señoras na sala. Mara ría hip hip hip e logo, botando o corpo para atrás, xirou o taburete de repente e pediu outro gintonic, por favor. Pero o barman xa saltara a axudar ó compañeiro que acaba de recibir un puñetazo na boca e comprobaba asustado que dos labios lle saía unha fontiña de sangue. Do fondo da pista empezaron a pedir: que lo remate, que lo remate. E mentres Ricardo facía xestos de calma, señores, compórtense como caballeros, sen que ninguén lle prestase atención, dende a porta dos servicios chegou unha voz ronca que se infiltrou por entre os ruídos das sillas, por debaixo dos berros, sobre o derradeiro compás da música, para quedar soíña un instante colgada no aire: caballero ti e a burra que te pariu. Foise cara a el e chimpouno contra a parede. Despois deulle co xeonllo dereito no ventre e ía baterlle na cabeza cando se meteron dous músicos polo medio e arrastrárono pola forza ó centro da pista. O outro saíu dobrado, farfullando algo entre os dentes, e subiu as escaleiras de saída baixo un coro de berros, asubíos e aplausos. Mara dixo up, Ricardo, up up up, e foise correndo a abrazalo. Alguén pediu música, e unha señora ascendeu descalza e tambaleante os tres escalóns do baldaquino que ocupaba a orquesta, colleu o micrófono e púxose a cantar Strangers in the night. E antes de que rematase, xa Mara empezou pasimisí, pasimisá por la puerta de Alcalá, e púxose todo o mundo a saltar, a bailar, a berrar... Logo veu a conga de Jalisco, a raspa, outra vez o pasimisí, o pasodobre España cañí, a ovejita lucera e polo río abaixo vai unha troita de pe.

Tamén veu un discurso de Ricardo no que rematou dicindo que auga pasada non moe muíño, o que lle serviu para entoar moe que moe moendo; cantou novamente a señora descalza, da que de seguida se correu que se chamaba Gela e que era pintora; os borrachos do comenzo acabaron por cambiar tamén os pantalóns entre os risos e os aplausos de tódolos asistentes; a casa invitou primeiro a champán e xa, despois das cinco, a chocolate con churros; un dos que berraban que lo remate que lo remate, apareceu cunha empanada de bonito recén saída do forno que se repartiu en tapas; outro imitou a Louis Amrstrong e a Frank Sinatra; tamén imitaron a Lola Flores; había un avogado que quería demostrar que era capaz de tocar o himno nacional inglés póndose co cu para riba e cos pes para abaixo, pero non o deixou actuar a súa muller, a quen a pintora lle chamou antipática de xeito cariñoso; dous irmáns xemeos tourearon de salón sen éxito; a imitadora de Lola Flores andaba a pedir uns pantalóns para facer o pino, pero non os conseguiu e acabouno facendo coa saia cosida cun imperdible; Mara bailou por sevillanas; a muller do avogado rompeu un vaso sen querer e estivo chorando máis de media hora; Ricardo bailou cun camareiro; Gela saíu despavorida do servicio de señoras dicindo que había un home dentro, e alá se foron todos, sacárono en calzóns e regáronlle a cara cun sifón; o imitador de Louis Amrstrong imitou tamén a Charlot; o animador da orquesta contou o chiste do home que chegou borracho á casa, sacou o ollo de cristal, meteuno nun vaso de auga, tivo sede de noite e bebeu sen se dar conta, pero ó día seguinte sentiu molestias en certo sitio (dicía certo sitio con voz aflautada) e chamou á muller: ai María mírame aquí por baixo que non sei que teño; e foi ela, achegouse para ver ben e... retrocedeu espantada: ¡Manuel, ti tes xente dentro!; a imitadora de Lola Flores animouse e contou o de Jaimito cando quere casar coa mestra; o regado con sifón dixo que el sabía un moi verde, contouno e regárono outra vez; Mara entoou un sargento del tabor de regulares; Ricardo seguiuna con su Santidad el Papa Urbano; o avogado ó que non o deixara actuar a súa dona, puido contar o chiste do negro que tiña plátanos nunha orella; o músico da trompeta dixo que coñecía a un señor da súa vila que era tan porco que tiña entre os dedos das mans esas pelotiñas negras que todos temos entre os dedos dos pes; un dos xemeos andou a catro patas, coa señora do avogado cargada ó lombo, e rinchaba.

Mondo e outras historias


Segundo os seus tradutores galegos, Raquel Villanueva e Valentín Arias, os textos de Le Clézio posúen un ''raro poder'', o don poético de abolir as fronteiras, todas as fronteiras, as que separan ao home das cousas, as que separan as cousas entre si, e tamén as fronteiras do home dividido, separado en compartimentos estancos no seu propio existir. ''Este escritor, tan nostálxico ás veces, representa a vida de hoxe, lamenta a destrución da natureza, a proliferación das cidades de cemento e a tiranía da civilización mecánica na que todos estamos inmersos.'' Para concluír, ''a lectura fácil de Le Clézio preséntase baixo un modelo de ciencia-ficción na que a procesión de visións nos deixa un camiño aberto para unha filosofía-ficción''.

22/03/09

Exposición na planta baixa


E ti que les?
Na planta baixa do Instituto temos a exposición E ti que les?, 47 personaxes de distintos ámbitos da cultura que falan en primeira persoa dos seus gustos lectores.A finalidade da exposición é falar de libros e fomentar o amor pola lectura. A exposición compleméntase cun vídeo feito para o proxecto coas voces deses 47 personaxes.Desde aquí queremos agradecer a cada un deses partipantes e, especialmente, ao IES de Sabón por esta brillante iniciativa, tan interesante e aproveitábel.

22 de marzo día mundial del agua

Antonio Machado


Buena es el agua y la sed;
buena es la sombra y el sol;
la miel de flor de romero,
la miel de campo sin flor.
...
A la vera del camino
hay una fuente de piedra,
y un cantarillo de barro
-glu, glu- que nadie se lleva.
...
Adivina adivinanza,
qué quieren decir la fuente,
el cantarillo y el agua.

Carlos Aurtenetxe


"CADA MAÑANA ME ASOMO AL MAR,
unos instantes.
Tomo mi ración de distancia y vuelvo.
Cada mañana me asomo al mar,
al hombre, bajo el sol o la lluvia, y vuelvo".

José Moreno Villa

No pensamos venir,
nos trajeron las ondas.
Acaso aquellas mismas
que empujaron un día
el germen errabundo
de nuestro nacimiento.
Ya estamos en la playa nueva.
La misma arena;
el mismo rizo acompasado
de la dulce orilla;
los mismos vagorosos
pájaros que en la otra.
Pisamos tierra adentro
y hallamos en las casas
semblantes, palabras, utensilios
y afanes casi gemelos
a los del mundo alejado.
¿Un espejismo?

Guilherme Arantes



Agua que nace en la fuente serena del mundo surgiendo en la profundidad agua del río inocente, que pasa y se vierte se funde en la entraña del mar aguas oscuras del río que llevan la fertilidad o el dolor aguas que bañan aldeas y matan la sed de la población aguas que caen de las piedras cascadas que truenan, feroz vendaval y luego duermen tranquilas al fondo de un lago al fondo de un lago... Agua de los manantiales, origen del agua con su misteriosa canción agua que el sol evapora, bendita la hora serán nubes de algodón gotas de agua de lluvia alegre arco iris en la plantación gotas de agua de lluvia son lágrimas tristes en la inundación aguas que mueven molinos son las mismas aguas que pueden matar y siempre vuelven humildes al fondo de la tierra al fondo de la tierra... Tierra, planeta, agua...

21/03/09

21 de marzo, día mundial de la poesía

Pepé Quero



Ayer soñé que era el perro de Las Meninas.


El can más feliz del mundo. El Genghis Can.Allí,

en la corte, paso todo el día al lado de mi amo, Don Diego.

El maestro me acaricia y de vez en cuandodeja un poco de azul cobalto entre mis orejas.

Lo hace aposta.Soy el único perro no daltónico del planeta,mi amo no lo sabe.

Me disloca el color y el olor a pintura.

Mi amo acaricia cuando pinta.

Llevo un montón de días posando, yo no me muevo.

La enana alemana, pestilente, sí, no para.

La niña pija está cansada siempre.

Hoy han traído a un diminuto milanés,

sólo verme y ya me ha puesto un pie encima.

No aprecian el arte.

No tienen ni el más mínimo instinto.

Otro día vinieron unas personas vestidas de Reyes.

Se quedaron un buen rato mirándonos

mientras mi amo acariciaba un lienzo.

Yo aguanté estoico,no dije ni guau.

María Zambrano






"...Y yo había pasado por la vida tan sólo de paso, lejana de mí misma."

Interesantísima; Saray Pavón



Prepárate a ser tú.
Despójate de los accesorios.
No te preocupes si llevas unos calcetines
que no pegan con el resto del conjunto.
Ponte cómodo.
Te gustes o no.
Ponte cómodo y siéntete como eres.
Te gustes o no.
Prepárate un café cargado.
Bien cargado.
Dale un gran sorbo
y siente de lleno
el día que todo el mundo se fue al carajo

Saray es una de las poetísas más conocidas y visitadas de Internet. Su blog es visita obligada para muchos internautas.

Me gustaría ser lesbiana
http://www.youtube.com/watch?v=nf2EmayoaHQ&feature=channel
Ahora lo entiendo todo
http://www.youtube.com/watch?v=gyI5Sj7yJG8&feature=channel

Son dos de sus videos más visitados

Me gustas cuando callas porque estás como ausente



Gloria Fuertes



Nana de la tía tonta


- Duérmete, sobrina, duérmete
Si no te duermes
viene el gato montés

El gato montés
es un tigre pequeño,
que vigila a los niños
que no tienen sueño.

El gato montés
baja del monte
una vez al mes.

El gato montés
lanza sus rugidos,
y asusta a los niños
que no están dormidos.

La sobrina era lista
no se asustó y dijo:
- Que no me asusto, tía,
cierra el pico.
Vino el gato montés
y le acarició el hocico
(la niña le acarició el hocico)

Y el gato montés
se quedó dormido en la cama
a los pies.

La tía tonta quedó enterada,
no hay que asustar a los niños
para nada.

Gloria Fuertes

Grabiel Celaya


LA POESÍA ES UN ARMA CARGADA DE FUTURO
Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,
cuando se miran de frente los vertiginosos
ojos claros de la muerte, se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.
Se dicen los poemas que ensanchan los pulmones
de cuantos, asfixiados, piden ser,
piden ritmo, piden ley para aquello que sienten excesivo.
Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio, como mágica evidencia,
lo real se nos convierte en lo idéntico a sí mismo.
Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día, como el aire
que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.
Porque vivimos a golpes,
porque apenas si nos dejan decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.
Maldigo la poesía concebida como un lujo cultural
por los neutrales que, lavándose las manos,
se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse.
Hago mías las faltas.
Siento en mí a cuantos sufren y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá
de mis penas personales, me ensancho.
Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.
Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.
No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.
Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.

Ángel González



Cuando escribo mi nombre,

lo siento cada día más extraño.
¿Quién será ése?
me pregunto.
Y no sé qué pensar.
Ángel.
Qué raro.

E ti que les?


Na planta baixa do Instituto temos a exposición E ti que les?, 47 personaxes de distintos ámbitos da cultura que falan en primeira persoa dos seus gustos lectores.
A finalidade da exposición é falar de libros e fomentar o amor pola lectura. A exposición compleméntase cun vídeo feito para o proxecto coas voces deses 47 personaxes.Desde aquí queremos agradecer a cada un deses partipantes e, especialmente, ao IES de Sabón por esta brillante iniciativa, tan interesante e aproveitábel.

Ramiro Fonte


Sei que non foi amor e,
sen embargo, abriches
Amarga flor carnívora de noites os meus labios,
Deixándome beberte na túa sede escura,
Facéndome afogar no teu mar dos enganos. (...)
Caeron as camelias, no chan, apodrecidas,
Marcharon, invisibles, murchas flores no aire:
Veu un vento de marzo para queimarnos xoves
Coas causas inocentes, cos ollos lostregantes.
Pasou a vida longa, como pasan os ríos.
As princesas do mal extinguíronse todas:
A cidade borrounas do libro da lembranza,
O teu nome está escrito naquelas follas mortas.
(Extracto do poema 'Estrela Morta', de Ramiro Fonte, en Luz do mediodía - 1995)

Sandra Regueiro Sánchez


Las piquetas de los gallos

cavan buscando la aurora,

cuando por el monte oscuro

baja Soledad Montoya.

Cobre amarillo, su carne,

huele a caballo y a sombra.

Yunques ahumados sus pechos,

gimen canciones redondas.

Soledad, ¿por quién preguntas

sin compaña y a estas horas?

Pregunte por quien pregunte,

dime: ¿a ti qué se te importa?

Vengo a buscar lo que busco,

mi alegría y mi persona.
Soledad de mis pesares,
caballo que se desboca,
al fin encuentra la mar
y se lo tragan las olas.
No me recuerdes el mar,
que la pena negra,
brota en las tierras de aceituna
bajo el rumor de las hojas.
¡Soledad, qué pena tienes!
¡Qué pena tan lastimosa!
Lloras zumo de limón
agrio de espera y de boca.
¡Qué pena tan grande!
Corro mi casa como una loca,
mis dos trenzas por el suelo,
de la cocina a la alcoba.
¡Qué pena! Me estoy poniendo
de azabache carne y ropa.
¡Ay, mis camisas de hilo!
¡Ay, mis muslos de amapola!
Soledad: lava tu cuerpo
con agua de las alondras,
y deja tu corazón en paz,
Soledad Montoya.
*
Por abajo canta el río:
volante de cielo y hojas.
Con flores de calabaza,
la nueva luz se corona.
¡Oh pena de los gitanos!
Pena limpia y siempre sola.
¡Oh pena de cauce oculto
y madrugada remota!

Cristian Rodríguez López


PRIMAVERA
Abril, sin tu asistencia clara, fuera

invierno de caídos esplendores;

mas aunque abril no te abra a ti sus flores,

tú siempre exaltarás la primavera.
Eres la primavera verdadera:
rosa de los caminos interiores
brisa de los secretos corredores,
lumbre de la recóndita ladera.
¡Qué paz, cuando en la tarde misteriosa,
abrazados los dos, sea tu risa
el surtidor de nuestra sola fuente!
Mi corazón recogerá tu rosa,
sobre mis ojos se echará tu brisa
tu luz se dormirá sobre mi frente...

Marcos Veloso



Aunque no nos muriéramos al morirnos,

le va bien a ese trance la palabra: Muerte.
Muerte es que no nos miren los que amamos,

muerte es quedarse solo, mudo y quieto

y no poder gritar que sigues vivo.

Alejandro Sánchez Cotos



Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Escribir, por ejemplo: ``La noche está estrellada,
y tiritan, azules, los astros, a lo lejos.´´ El viento de la noche gira en el cielo y canta.
Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Yo la quise, y a veces ella también me quiso.
En las noches como ésta la tuve entre mis brazos.
La besé tantas veces bajo el cielo infinito.
Ella me quiso, a veces yo también la quería.
Cómo no haber amado sus grandes ojos fijos.
Puedo escribir los versos más tristes esta noche.
Pensar que no la tengo. Sentir que la he perdido.
Oir la noche inmensa, más inmensa sin ella.
Y el verso cae al alma como al pasto el rocío.
Qué importa que mi amor no pudiera guardarla.
La noche está estrellada y ella no está conmigo.
Eso es todo. A lo lejos alguien canta.
A lo lejos. Mi alma no se contenta con haberla perdido.
Como para acercarla mi mirada la busca.
Mi corazón la busca, y ella no está conmigo.
La misma noche que hace blanquear los mismos árboles.
Nosotros, los de entonces, ya no somos los mismos.
Ya no la quiero, es cierto, pero cuánto la quise.
Mi voz buscaba el viento para tocar su oído.
De otro. Será de otro. Como antes de mis besos.
Su voz, su cuerpo claro. Sus ojos infinitos.
Ya no la quiero, es cierto, pero tal vez la quiero.
Es tan corto el amor, y es tan largo el olvido.
Porque en noches como ésta la tuve entre mis brazos,
Mi alma no se contenta con haberla perdido.
Aunque éste sea el último dolor que ella me causa,
y éstos sean los últimos versos que yo le escribo.
PABLO NERUDA
Neste blog utilizamos as imaxes con fins educativos. Se algunha delas estivese suxeita a dereitos de autor, pregamos vos poñades en contacto connosco para retirala de inmediato.
Deseño logo: shouvas